Oostwaarts! Verslag van een fietsreis naar Azie...

Thailand

2007-02-09T02:36:00.000-08:00

Het moment waar we niet op wachtten is dan toch aangebroken: het laatste hoofdstuk van ons verslagje....

De vlucht vanuit Jinghong naar Chiang Mai is prima verlopen. Anderhalf uur vliegen en we staan zwetend en muggen wegslaand onze fietsen in elkaar te zetten. Chiang Mai is een fijn stadje, met veel mogelijkheden. Wij storten ons voornamelijk op de boekwinkels en ik laat mijn fietsspieren (en nog vele andere) masseren. Een ware belevenis zo'n Thaise massage. Er wordt aan je getrokken, je wordt dubbelgevouwen totdat je niet meer weet waar je hoofd en benen zitten. Schijnt erg goed voor je te zijn.....

Het eten in Thailand is natuurlijk fantastisch! Niet alleen in de restaurantjes, maar ook op de vele avondmarkten kan je je buik meer dan rond kan eten. Heerlijke dingen, als 'sticky rice with mango', pad thai, mega garnalen van de bbq, enz, enz.

Op naar Bangkok, met de trein. Een verademing na de Chinese spoorwegen. Bangkok is een erg leuke stad. Uiteraard groot en druk, maar wel erg charmant. We maken veel gebruik van de openbaar vervoer boten. Met een heerlijke snelheid door de kanalen scheuren en ondertussen veel zien. Ook gaan we meerdere malen naar de bioscoop die om de hoek van ons hotel zit. Voor de film begint wordt het volkslied gedraaid en dient iedereen op te staan. De koning is een populair figuur.

We laten de fietsen en 90% van de bagage achter in Bangkok en vertrekken naar Koh Chang. Groene heuvels, witte stranden, helder warm zeewater, een klein paradijs. Fantastisch! We vinden een hutje op Hat Kai Bae, waar we een aantal dagen blijven. Als we er met de scooter op uit trekken om wat van het eiland te zien ontdekken we echter Funky Huts. Dit is De Plek, perfect om een aantal dagen te blijven en eens na te denken over het afgelopen jaar en aan alles (nou ja alles) wat ons te wachten staat. Een aantal dagen, wordt uiteindelijk 10. Mede door de ontmoeting met een erg leuk engels stel, het heerlijke eten daar en omdat we lui zijn! We gaan een dag op snorkeltour. We varen van de ene mooie snorkelplek naar de andere. Echt fantastisch wat er allemaal rondzwemt en leeft onderwater. Heerlijk cliche, maar het is echt een andere wereld.

Vanavond sluit Funky Huts vroeg. Geen nieuwe gasten meer, geen mensen die kunnen komen eten. Chris en Oh, de eigenaars, nemen ons mee voor een avondje heerlijk eten en dansen. Dat wordt ongetwijfeld een mooie afsluiting van ons verblijf hier.

En ook een beetje een afsluiting van het jaar. Morgen vertrekken we naar Bangkok, waar we nog drie dagen hebben. Dan is het tijd om terug te gaan.

We hebben een zeer bijzonder jaar achter de rug. Te zeggen dat we van iedere dag genoten hebben, zou overdreven zijn, maar het was zonder twijfel een prachtig jaar waar we nog heel veel en heel lang aan terug zullen denken. De Griekse dorpjes in de winter, de overweldigende gastvrijheid van de Turkse mensen, de prachtige gebouwen in Iran, de zinderende hitte in de woestijn van Turkmenistan, de Hollandse vlaktes in Uzbekistan, galopperende paarden in Kirgizstan, de humor van de Chinezen, de indrukwekkende kracht van de Tibetanen, de opgewektheid van de Nepalezen en uiteindelijk de stranden van Thailand.

Ongelooflijk hoeveel geluk we hebben gehad. Geen al te heftige gezondheidsproblemen, geen onoplosbare pech met de fietsen, geen knallende ruzies, slechts een paar dagen regen en niet bestolen! De vraag der vragen zal ik bij deze ook beantwoorden.....Sander 15, ik 0 komma 0!!! En dan heb ik het niet over afgevallen kiloos, maar over lekke banden!

Het is al vaak genoemd in onze voorgaande verslagen, maar de gastvrijheid die we zijn tegengekomen is echt bijzonder geweest. Als we op alle uitnodigingen voor thee waren ingegaan, waren we nu nog steeds in Turkije. We zijn zo veel mensen dankbaar. Uiteraard alle mensen die zonder twijfelen ons uitnodigden in huis, voor thee, een maaltijd en zelfs een bed. Ook de mensen die ons bemoedigend toeriepen als we een berg over fietsten en ons boven opwachtten met appels en cola. Mensen die ons trots hun stad lieten zien en ons welkom heetten in hun land. Iedereen die ondanks de enorme taal- en cultuurbarriere hun uiterste best deden zichzelf duidelijk te maken en om ons te begrijpen.

Verder hebben we erg genoten van alle emails. Super om alle verhalen van vrienden en familie te lezen, hun interesse en betrokkenheid bij onze reis te voelen en zo het gevoel van dichtbij zijn te hebben. Ook het contact met mensen die we ontmoet hebben onderweg. Polle en Els, onze Belgische (fiets)vrienden die inmiddels al weer bijna twee maanden thuis zijn.....en ons vertellen hoe dat voor ze is. Urs onze Zwitserse vriend die ons, zelfs na onze zeer belabberde Duitse mailtjes, ons in mei komt opzoeken.....op die fiets! Rob en Brian, "the decenders" uit Canada. Brian gaat in mei trouwen. We zijn uitgenodigd, maar het ligt wat uit de route.....Natuurlijk Mohsen en Homa uit Iran, waar we nog veel contact mee hebben. Carsten en Uwe, de twee stoere bergwandelaars uit Dresden...op een haartje gemist in Thailand. En zeker niet te vergeten onze enige echte email vrienden, ook uit Belgie, Frank en Annick. Zij ontdekten onze weblog en schreven ons regelmatig meelevende en zeer geinteresseerde emails. Erg leuk allemaal en altijd iets om naar uit te kijken na een paar dagen (of weken) in de onbewoonde wereld!

En dan nu op naar huis. Eerst naar Dusseldorf, nog drie dagen fietsen richting het fijne Amsterdam! Of we er klaar voor zijn??? Dat is lastig te beantwoorden. Er zijn veel dingen om naar uit te kijken: familie, vrienden, enz, enz........en wie weet een volgend reisje...

BEDANKT!!!!

SANDER&JESSICA

De laatste plaatjes van onze trip :-(

China 2

2007-01-15T21:12:00.000-08:00

Met een beetje zwaar gevoel verlaten het fijne Kathmandu. Tot ziens! Na een perfecte vlucht staan we opeens op het vliegveld van Hong Kong, wat het toppunt van rijkdom en efficientie is. Even is het geweldig om over dikke schone vloerbedekking te lopen en begrijpbare bordjes te volgen die je ook nog eens naar het doel leiden. Als we de fietsen weer in elkaar gezet hebben en door HongKong trappen op zoek naar een hotel krijgen we allebei echter al snel benauwd. Overal wolkenkrabbers, knipperende neon-lichten, jonge gasten in veel te dure auto's, chique modewinkels en dure restaurants. Er blijkt een conventie te zijn, waardoor veel hotels vol zitten. Uiteindelijk vinden we een hok, waar een bedje tussen twee betegelde muren geklemd staat. Geen raam. Prima, nog even geen Hong Kong.

De volgende dag ziet het er allemaal al weer wat beter uit. Het is super om de zee weer te zien. En wat nog veel leuker is, is dat we Caroline ontmoeten! Een verlenging van haar zakenreis maakt het mogelijk nog twee hele leuke dagen in Hong Kong te hebben. De eerste minuten kunnen we niet veel meer uitbrengen dan: " Wauw, wat leuk, wat bijzonder, wat gaaf, enz, enz". Maar dan is het eigenlijk is het al heel snel weer 'gewoon', alsof we elkaar een week geleden nog zagen. We bezoeken de highlights en laten ons door Caroline naar de leukste restaurantjes leiden. Een erg leuke tijd!

Caroline terug naar Amsterdam, wij naar Macau. De oud-Portugese kolonie spreekt ons meer aan dan het flitsende Hong Kong. Hier zijn nog oude kerkjes, mooie huisjes en smalle straatjes.

Via Shenzen gaan we met de trein naar Guanzhou (het vroegere Canton). Dat klinkt interessanter dan het is. Het Shamian Island is nog wel de moeite waard. Je krijgt daar nog een beetje een idee hoe het vroegere China er uit gezien moet hebben. In de parken veel Amerikaanse stelletjes met een chinees meisje in de kinderwagen.....

Dan weer met de trein naar Guilin, een veel kleiner stadje. Erg mooi, midden in het Karstgebergte. Treinkaartjes kopen is een bijzondere onderneming. Van te voren hebben we alles opgeschreven. Zowel in het Chinees als in het Engels. Bestemming, datum, dat we een bedje willen, nou ja, alles dus. Het vrouwtje achter het loket bestudeert het geheel aandachtig, denkt heel lang na, en zegt dan :" No ticket". Ok, misschien voor de volgende dag dan? "No ticket". Een jongen achter ons spreekt een beetje engels en leest het briefje voor. Dan snapt het vrouwtje het meteen. Het is dat het zo lachwekkend is, anders zou er wanhopig van worden!

Vanaf Guilin gaan we eindelijk weer fietsen. De route door het Karstbergte is prachtig. Puntige groene heuvels, veel rivieren en meertjes waarin met behulp van aalscholvers gevist wordt. Via Xinping bereiken we Yuangshuo, wat nogal gericht is op toeristen. Koud bier en pizza dus. Het stadje is trouwens ook erg leuk! Daarna fietsen we naar Liuzhou. We genieten van het fietsen door de kleine dorpjes en over het stille platte land. De mensen zijn super aardig. We eten bij een familie de eend die we net geslacht hebben zien worden. Smaakt goed! Ook eten we hond, smaakt minder goed! Geef mijn portie maar aan fikkie!

Over het algemeen wekken we de reactie van zenuwachtig gegiegel op bij veel mensen. Sommige winkelmeisjes rennen gillend het magazijn in als we binnen komen. Scary hairy foreigners! We worden nagezwaaid, duimen gaan omhoog en kinderen rennen enthousiast een stukje met ons mee als we door de kleine dorpjes fietsen. Meestal erg lieve en gastvrije ontvangst in hotelletjes en restaurantjes, soms erg frustrerende ervaringen. Een internetcafe bijvoorbeeld. We komen binnen, wijzen op twee computers, geven op ons horloge een uur aan.......niks! Geen idee wat ze met ons aan moeten!

Vanuit Liuzhou willen we trein naar Kunming nemen.De fietsen in de trein is tot nu toe nog geen probleem geweest. Geen groot probleem in ieder geval. Uiteraard een hoop geschreeuw in het Chinees en gebaren dat het echt niet mogelijk is. Maar als we lachend de fietsen de trein in tillen is het meestal wel goed. Tot in Liuzhou. Daar worden wij, over liever gezegd onze fietsen, geweigerd. Wij hebben erg lang het gevoel dat het uiteindelijk wel weer zal lukken, maar als de deuren dichtgaan en de trein begint te rijden is dat gevoel in een keer weg. Het chinese spoorweg personeel met hun veel te strenge gezichten en te grote petten is verre van behulpzaam. Op een meisje na, die ons van loketje naar loketje sleept om alle benodigde stempels en handtekeningen te verzamelen die nodig zijn om een deel van ons geld terug te krijgen. Met succes. Onze fietsen moeten aangemeld worden bij het goederen transport en kunnen met de trein van morgen mee. De volgende dag verloopt zonder problemen. Wij hebben geen omkijken naar de fietsen die al bij de goederen afdeling staan. Prima. De volgende dag, heerlijk geslapen in de trein, komen we om 6.00 aan in Kunming. Twee uur bibberen in de stationshal, om 8.00 kunnen we onze fietsen ophalen. Geen fietsen! Over twee uur terug komen......geen fietsen!!! We zijn inmiddels helemaal klaar met die Chinese spoorwegen. Om 16.00 terugkomen......geen fietsen. Geen uitleg, niets. Het bonnetje wordt op de balie gelegd..,"No,no". Daar moeten we het maar mee doen. We gaan op zoek naar iemand die wat meer engels spreekt. Dat lukt. Het wordt: "no, no, tomollow". De bagage is inmiddels wel aangekomen in een grote rijstzak. Met de zak op ons rug strompelen we naar het dichtstbijzijnde hotel en denken heel hard niet aan wat we moeten doen als onze fietsen niet aankomen. Na een rusteloos nachtje voor de zoveelste keer terug naar het station. Daar staan ze, onze stalen rossen!

Kerst in Kunming dus, aangezien we geen gebruik meer willen maken van de service van de Chinese Spoorwegen. Dat is een groot succes. Fijn Christmas Eve Buffet in een leuk restaurant. Leuk feestje!

Tweede kerstdag weer fietsen, richting Dali. Door de rijstvelden, op en neer dus. Best zwaar fietsen aangezien we niet in een ritme komen. Dan breekt Sanders trapper af. Kling! Gelukkig zijn we net 5 km voorbij een klein stadje en kunnen we terug lopen. Daar gaan we opzoek naar een lasser. De eerste die we vinden zegt dat het onmogelijk is, aangezien de crank van aluminium is. In een restaurant kraken we onze hersenen en maken de meest geniale tekeningen. Bij lasser nummer 2 hebben we meer succes. Na een half uur, veel gebaren en tekeningen later zit de trapper er weer op! We zetten onze tocht voor en op 31 december bereiken we Dali. Een mooi, maar erg toeristisch stadje. We vermaken ons er echter prima en is het toch wel lastig op op 3 januari het stadje weer te verlaten.

Richting het zuiden, naar Jinghong. In twee weken zien we het landschap veranderen. Steeds tropischer: bananenbomen, thee plantages en rijstvelden. 's ochtends hangen de dalen vol met een dikke mist. Rond twaalf uur lost het op en fietsen we heerlijk in t-shirtje. Met bruine koppies bereiken we Jinghong. Onderweg slapen we steeds in hotels. De tent blijft maar onderin de tas zitten. De hotels varieren van zeer comfortabel, tot stinkende schuurtjes, van afwerkplekken (compleet met erotische bedlampjes en sleezy ondergoed) tot slaapzalen boven een restaurantje. Met een overeenkomst: Overal is het een grote herrie! Lang leve de oordoppen.

Nu we Jinghong bereikt hebben, en morgen naar Chiang Mai, Thailand vliegen is er weer een etappe afgerond. China is ons zeer goed bevallen. Een ideaal fietsland, waar we nog veel meer moeten zien! Nu nog een maandje genieten van het relaxte Thailand.......

En weer wat plaatjes

Nepal

2006-12-01T01:16:00.000-08:00

Het nieuwe verslagje heeft wat langer op zich laten wachten dan gewoonlijk, maar we zijn dan ook op vakantie geweest! Dat klinkt misschien wat raar, voor jullie zijn we net zo weg als anders, maar voor ons was de afgelopen maand een heel speciaal deel van de gehele reis.

De eerste dagen in Kathmandu, in de touristenwijk Thamel om precies te zijn, waren echt heerlijk. Onze hongerige buikjes zijn meer dan genoeg tevredengesteld. Maar Thamel heeft naast reisbureautjes, souvenirwinkels en restaurants weinig interessants te bieden en na drie dagen hebben we het wel gezien. We verhuizen naar het Durbar Square wat vol staat met kleine en grote tempeltjes ter ere van de vele goden die het Hinduisme rijk is. Dat is een stuk interessanter. Er is enorm veel te zien. Mooie marktjes, somosa-kraampjes, koeien op straat (HOLY COW!) en zelfs af en toe een aap. Het is echt een belevenis door de smalle straatjes te dwalen en een hoekje om te gaan en opeens een prachtige tempel te zien.

De fietsen laten we in het hotel achter en huren een moter om nog wat meer van Nepal te zien. En dan begint het vakantiegevoel pas echt. Wat een luxe zeg. Een paar spullen in een rugzak en gaan! Sander rijdt alsof ie nooit wat anders heeft gedaan door het drukke verkeer van Kathmandu tot we op wat rustiger weggetjes terecht komen. Een overvloed aan groen in combinatie met de kleine dorpjes langs de kronkelige wegen maakt het achterop zitten alsof ik naar een film kijk. We hebben een leuke route gepland en komen op interessante en mooie plekjes. Onderweg stoppen we bij heerlijke restaurantjes en slapen we in kleine hotelletjes. Een romantisch weekje! In Pokhara bewonderen hoe de ondergaande zon de hoge pieken van de Annapurna Range beschijnt en in Lumbini bezoeken we de geboorteplaats van Buddha. Hierom heen is een enorm 'park' waarin boeddisten uit Thailand, Myanmar, India, China, Tibet, enz, enz hun tempels hebben gebouwd. Ook bezoeken we kort het Chitwan National Park. Een natuurreservaat in het tropische en vrij vlakke deel van Nepal. Dan weer terug naar Kathmandu.

Daar begint het aftellen...nog 4,3,2,1 dagen en dan komt ie. Het moment dat we Herman op het vliegveld aan zien komen lopen zullen we niet snel vergeten. Het is echt heel bijzonder om na al die tijd een bekend gezicht te zien. De toch al kleine taxi die ons naar het hotel terug rijdt, is te klein voor al onze enthousiaste uitroepen en flarden van verhalen. Tot diep in de nacht drinken we Everest bier en praten we de oren van elkaars hoofd. Vroeg in de morgen staat Pa trappelend voor de deur: "Ik wil Kathmandu zien"! En zo zien we in drie dagen vele tempels, mooie pleinen en uitzichtpunten. De Bouddhanath en de Swayambunath zijn daarvan echte hoogtepunten. Twee dagen trekken we er zelfs met de fiets op uit. We kopen souvenirs en bezoeken uiteraard het trekkingsbureautje om onze trek naar de Lantang Himalya te bevestigen.

De tocht naar Lantang gaat over smalle paadjes, met meer ups dan downs. Het is tropisch groen het we zien zelfs apen. Een rivier van behoorlijk formaat dondert met geweld naar beneden, soms dichtbij, soms tientallen meters in de diepte. Na een paar uur klimmen en zweten komen we aan bij het Lamahotel. Dag 1 is volbracht. Sander en ik zijn verbaasd over de tweepersoons kamertjes en de warme solardouche buiten. Wat een luxe! Voor Pa is het wel even wennen: plankenmuurtjes en een tochtig douchehokje buiten.

Dag 2 brengt ons weer 1000 meter hoger. Onze fietsbenen houden het goed en ook het trainen van Pa rond het Naardermeer werpt zijn vruchten af. Het feit dat hij minstens de helft van al zijn meegebrachte spullen bij het Lama hotel heeft achtergelaten werkt ook bevorderend! Na de lunch verlaten we het dichtbegroeide gebied en worden de uitzichten breder. Via wiebelige hangbruggen steken we diepe kloven over. Ook worden we begroet door de eerste yaks. Kleiner dan de Tibetaanse, maar nog steeds er mooi te zien. Begin van de middag arriveren we bij het Buddha hotel. Heerlijk stil. Uitrusten in de zon en kijken hoe de wolken van uit het dal langzaam naar boven kruipen.

In het hotel waar we na de derde dag aankomen blijven we twee nachten. Helaas is de combinatie van vermoeidheid, darmproblemen en de hoogte te veel voor Pa en moet hij rust houden. Sander en ik klimmen naar een grote gletsjer en de volgende dag beklimmen we een 5000 meter hoge berg. Het laatste stuk moeten we door de dikke sneeuw ploeteren, maar het uitzicht is het meer dan de moeite waard. De hele Lantangrange sterkt zich helder voor ons uit. Wat een gezicht!

Als we weer naar beneden gaan voelt Pa zich meteen stukken beter. De ene vallei uit en de andere weer in. Op naar de Gosainkund meren. Na twee dagen zijn we weer terug op 4300 meter en pa voelt zich "alsof ik mijn achtertuin zit". Nou, dat lijkt me redelijk geacclimatiseerd! De meren zijn absoluut het hoogtepunt van de hele trek. Vanar een hoog punt kijken we over het meer het dal in wat gevuld is met wolken. Foto's en woorden zijn ontoereikend!
Na een steile afdaling zijn we binnen twee dagen in Dunche waarvandaan we weer naar Kathmandu vertrekken. Reizen in een Nepalese bus is een ervaring op zich. Een vrolijke bende: Kleurige slingers, shiva afbeeldingen, wierook en hyper nepalese muziek. Hobbeldebobbel op enkele centimeters langs de afgrond. En dan zitten we nog niet eens op het dak......

Dan terug naar het Chitwan park. Met z'n drieen maken we de jungle nog onveiliger! Het klimaat is echt heerlijk. We rusten uit van onze trek en gaan met een olifant, een kano en te voet de jungle in. We zien krokodillen van een behoorlijk formaat en ook zelfs neushoorns! Heerlijk is het om 's nachts te luisteren naar alle junglegeluiden.....niet eens zo heel ver weg.

Dan is de vakantie van pa al weer voorbij....de tijd is echt snel gegaan. Voor we het weten staan we weer op datzelfde vliegveld waar we hem drie weken geleden ophaalden. Wel een mooie drie weken rijker! Het is wel even slikken als we hem zien vertrekken. Huis lijkt even om de hoek te liggen....

De 'vakantie' is voor ons ook voorbij. Al is het natuurlijk voor ons heel anders. Wij vliegen morgen naar Hong Kong, daar zullen we eens gaan kijken of we nog kunnen fietsen! Super om weer terug te gaan naar China. Er ligt veel moois op ons te wachten!

En weer wat plaatjes

Tibet II

2006-10-25T23:44:00.000-07:00

Groeten uit het paradijselijke Kathmandu!!!!!! We made it.....en ja we zijn trots!!

Het was moeilijk Ali te verlaten, een lekker bed, een badkamer, overal restaurantjes en zelfs een Tibetaans disco.....Maar aan alles komt een eind, dus ook aan Ali. Nog zo'n 80 km asfalt en dan mogen we het stof weer in! We rijden weer samen, (geen Belgische vriendjes meer....zijn nog wel vriendjes, maar fietsen niet meer samen dus). Vol spanning rijden we verder Tibet in, vol vragen, vol verwachtingen. We waren van plan het Guge Kingdom te bezoeken. Hier zijn ruines van kloosters in rotsen gebouwd te zien en ook de overblijfselen van een aantal oude kloosters die door de Chinezen tijdens de Culturele Revolutie (mooi woord voor een gebied bezetten en alle tradities vermoorden) vernield zijn. Eenmaal bij de afslag beslissen we anders. Het is een week omrijden over slechte wegen en hoge passen en kunnen het op dat moment simpel weg niet opbrengen.

In een tempeltje even verderop wordt ik verrast door mijn ideale beeld van "de zorg". In het tempeltje worden de demente bejaarden, kleine kinderen en verstandelijk gehandicapten van het dorpje liefdevol opgevangen en zorgen ze voor elkaar. De "gek" vrolijkt het huilende kind op, de demente vrouw schenkt iedereen thee in. Zeer harmonieus. En er is gelukkig ook nog een plekkie voor twee hongerige fietsertjes. Van het demente vrouwtje krijgen we onze eerste Yakboterthee voorgeschoteld. En dat klinkt romantischer dan het smaakt kan ik wel zeggen. Als echte thee liefhebber kan ik er niets anders van maken dan....YAK! Niet zo smerig als we van verhalen hadden gehoord, maar goor is het zeker. Een soort brouwsel van zweetsokken, verschraalde champignonssoep, en beschimmelde geraspte parmesaanse kaas. BRRRRRRR. Maar weigeren bij deze lieve lieve mensen is echt niet te doen, dus dapper glimlachend werken we wat kopjes weg en vertrekken weer. Niet naar het Guge Kingdom dus, maar wel naar de Tirthapuri hotsprings. Zoals de naam doet vermoeden warm water uit de grond dus. Te heet om te badderen, maar wel goed voor de was! Na Ali zien we daar ook weer de eerste toeristen. Een Zwiterse reisgroep geeft ons koffie en nodigt ons uit 's avonds mee te eten. 's Avonds een kampvuurtje en Zwitserse kampvuurliedjes.....bijzonder gezellig! En bij de hotsprings maken wij onze eerste Kora. Zo noemen de buddhisten een rondgang om een heilige plek. Deze kost ons een uurtje en leidt ons langs een klooster, gebedsmolentjes, karmatestende stenen (wij zijn in evenwicht!) en offerplaatsen. Zeer, zeer indrukwekkend. Zeker het kloostertje raakt me diep. We hebben zoveel heilige/religieuze plekken bezocht tijdens deze reis, maar de simpelheid en warmte van dit intieme kloostertje zal ik nooit vergeten. Heel ontspannen, dat is het eigenlijk. Geen hoofddoeken, geen angstaanjagende beelden, geen mensen die je willen bekeren, gewoon jezelf zijn. Mooi dus.

Weer terug naar de 219, de weg die we door Tibet volgen....Zeer onder de indruk van het klooster en alle andere Tibetaanse gebruiken die we gezien hebben gaan we op weg naar Mt. Kailash. De heiligste berg in Tibet voor zowel Buddhisten als voor Hindus. Op de top zouden voor hun belangrijke goden wonen en bovendien ontspringen er maar liefst 4 heilige rivieren. Een bijzondere plek dus. En hoewel wij geen hindu of buddhist zijn voel je dat deze plek speciaal is. Al eeuwen komen hier mensen rondjes om de berg lopen om hun karma te zuiveren en zware dingen uit het verleden te verlichten. Het lijkt ons erg mooi om aan dit ritueel deel te nemen. Maaarrrrr, we hebben eerst een rugzak nodig. Dit wordt het zwaarste deel van deze Kora, haha. Voor 5 euro kopen we twee rugzakken, made in China, dus dan weet je het wel. Het is duidelijk dat de kwaliteit niet om over naar huis te schrijven is (al doe ik dat nu toch!), maar de verwachting dat ze het drie dagen (zolang duurt het rondje om de berg) volhouden hebben we het wel. Dat blijkt iets te optimistisch. Bij het inpakken en afstellen breken de gespen, knappen de bandjes enz, enz. Met dikke linten (bedoeld om Yaks mee te leiden) binden we al onze benodigdheden aan ons lichaam en gaan vol goede moed op pad. We volgen een groepje prachtig geklede pilgrims naar boven (dat valt onze fietsbenen zwaar!) en komen tot de ontdekking dat we mis zijn. Potverrrrrr, en dan breken ook nog eens allebei (ja tegelijk) de draagbanden van mijn rugzak. Terug naar het hotel. Kampeerspullen uit de rugzakken, we slapen wel in de kloosters onderweg. Gewapend met naald en draad gaan we onze rugzakken te lijf. Ik stort in een diepe slaap, Sander bezoekt nog een echte lama en de volgende dag beginnen we opnieuw! Dat gaat stukken beter. Beide weer fit, dat loopt toch een stuk beter. Tussen 10-tallen Tibetanen en een handje vol geflipte backpackers die op zoek zijn naar zichzelf lopen we onze kora. Met als hoogtepunt letterlijk het hoogtepunt. Op 5700 meter is een zee van gebedsvlaggen, vlechten haar, en veel kleding. Dit laatste twee met een speciale reden. Niet iedereen kan de 52 kilometer lange kora in Tibet lopen, maar als loper kan je voorwerp van een geliefd persoon achterlaten om ook zijn of haar karma te zuiveren, te ontdoen van eventuele zonden en zware dingen uit het verleden te verlichten. Nu heb ik van Marjolein (zus) bij het afscheid een sleutelhanger gekregen waar een foto en een plukje haar van haar in zit. Dan volgt toch wel een voor mij zeer zwaar moment. Ik ben namelijk zeer gehecht aan dat sleutelhangertje. Maar besluit dat het sleutelhangertje niet achterlaten zeer egoistisch zou zijn en dat mijn net gezuiverde karma al weer besmet zou raken. Met trillende handen, zowel van kou als van emotie, bindt ik het dingetje stevig vast aan de wapperende gebedsvlaggen......en voel me goed. Ik vind het een prachtig idee dat een deel van Marjolein voor lange lange tijd op het hoogste punt van de heiligste berg in Tibet zal zijn en haar ongetwijfeld goed zal doen!
Sander voelt zich inmiddels minder goed. Kou, hoogte en vermoeidheid, niet zo'n lekkere combi. Dus hup hup, naar beneden dus maar en snel opwarmen in een tentje waar ze thee (ja YAK!) schenken. Mocht ondertussen de gedachte in ons hoofd komen dat we het zwaar hebben......heel snel eruit schoppen. We zien jonge vrouwen met kleuters op hun rug, oude dames die 90 graden voorovergebogen lopen en zelfs mensen die de gehele weg knielend - liggend - opstaand- het hele rondje maken! Na een nachtje in een bedje geslapen te hebben waar al vele ons in voorgegaan zijn (de lucht van de hele dag yakthee drinkende pilgrims is onbeschrijfelijk) besluiten we het rondje in twee dagen te doen. Een dag van 20, de andere dag van 32. De laatste kilometers terug naar Darchen zijn zwaar, maar trots stappen we ons favoriete Tibetaanse eethuisje binnen. Daar eten we Yakvlees (wel heel lekker) en ja, daar komt ie.............patatjes...................!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dan nog een rustdagje en hop op de fietsen maar weer. Tot nu toe ging het fietsen best goed, langzaam maar zeker. Worden de wegen nu slechter, of wij moeier? Wordt het landschap minder boeiend, of zijn wij moeilijker te boeien? Eten we minder, verbruiken we meer? Kortom, de dagen vallen ons zwaarder. We zijn moe en de weg naar Nepal nog lang. We praten lang en besluiten door te zetten. Het gevoel na deze tocht Kathmandu (betekent voor ons cappuccino en pizza met kaas) binnen te rijden moet fantastisch zijn. En dus ploeteren we voort. Af en toe moeten we de fiets door te los zand duwen, verliezen we onze tanden bijna door het getril over de stenen en zoeken we wanhopig naar een te befietsen spoor. Het valt niet mee, maar toch is het bijzonder mooi door dit gebied te fietsen. Het landschap en mensen trekken ons voort. Maar dan, dan gebeurd het......onze zeer gewaardeerde benzinebrander houdt er nu definitief mee op. De gore benzine heeft hem genekt. We doen vele reparatiepogingen, maar tevergeefs helaas. Het volgende dorp ligt op een aantal dagen fietsen en dus zullen we moeten liften. We moeten tenslotte eten.
Een halve dag liggen we achter een grote steen in het verder kale landschap die ons enigszins beschermd tegen de wind. Dan komen er vier overvol gelaadde vrachtwagens aan. Onze wanhopige gezichten doen de vriendelijke Tibetanen al snel zwichten en binnen 5 minuten liggen onze fietsen en bagage stevig vastgebonden op de meters hoge balen wol. Wij in de cabine.......warm genieten van het stukken sneller voorbijglijdende landschap. Hoewel het maar 300km is, duurt het drie dagen(!) voor we in Saga zijn. We hebben een superleuke tijd gehad met de vrachtwagenchauffeurs en hun bijrijders. Geen woord kunnen wisselen, maar toch een soort band...Onze darmen zijn nu van slag van de liters YAKthee (ik heb nu echt genoeg gehad!!), maar dat was het meer dan waard. Echt leuke dagen gehad! De mannen heb ik nooit zien klagen of zeuren, en dat terwijl ze een aardig zware baan hebben. Om 5 uur vertrekken ze, dan is de nacht op haar koudst. Vier uur lang staan ze lachend in de ijskou de motor de ontdooien met een teil vol smeulende yakstront. Mijn bewondering is groot!

In Saga repareren we de brander en rusten we goed uit. Na een laatste nachtje in onze royale bedden maken we onszelf wijs dat we de schreeuwende kamermeisjes en de militaire basis als uitzicht zat zijn en springen we weer op de fiets. We verlaten de 219 en beginnen zo aan de laatste etappe naar Kathmandu. Het landschap wordt anders en is weer boeiend. Meer rotsen en smalle valleien. Landschappelijk misschien wel het meest interessantste deel van Tibet! De brander krijgt weer kuren, maar we kunnen steeds net aan een warme hap makken, gelukkig.

Met uitzicht op een berg van 8013 meter aan de ene kant en een enorm door gletsjers gevoed meer aan de andere kant wordt Sander wakker op zijn 30e verjaardag. Hieperdepiep!! Een bijzondere dag...op een wel heel bijzondere plek op de wereld. We eten een heerlijk en feestelijk ontbijtje in de tent......en krijgen zelfs ware verjaardagsvisite van Tibetaanse herders die erg geinteresseerd zijn in onze pannetjes. Als we de rits open doen staat hij breed grijnzend met de pannen onder zijn arm! Hij krijgt koffie en een stuk cake, maar die voert hij aan zijn schapen, haha! En tsja, 30 of niet, gefietst zal er worden. Een kort dagje, dat wel. We eindigen bij een Nature Preserve Center. Een gezellige plek. Ze hebben op het binnenplaatsje een kas staan met bloemen en wat groenten. Een genot voor het oog. In de kas is het heerlijk warm en daar hangen we dan ook heel wat uurtjes in de zon, in gezelschap van een knuffelgrage kat. We kunnen in een hokje daar slapen. We eten als verjaardagsdiner de goulash-noodmaaltijd die heerlijk smaakt. We eten in bed, onder de dekens (koud!!) en bij kaarslicht. Een verjaardag die niet snel vergeten zal worden!

Dan bereiken we de Friendship Highway (weg tussen Lhasa en Kathmandu). Nu moet je je bij een highway geen vierbaans snelweg voorstellen. Het blijft gewoon een zandweg, maar wel van betere kwaliteit dan we gewend zijn. Nog twee hoge passen van boven de 5000 meter en veel ijskoude tegenwind. Tijdens de afdaling krijg ik zeer pijnlijke bevriezingsverschijnselen aan handen en voeten en moeten we dus stoppen. In de tent warm ik gelukkig al snel weer op en kan er ook wel weer om lachen (al is het niet te hard). De volgende dag is het zeer koud. Geen zon, dus afdalen als vriest. We kloppen bij wat mensen aan om ons de warmen bij hun kacheltjes. Dat vinden ze geen probleem, hooguit wat vreemd. De Tibetanen zijn ongelooflijk sterke mensen en zijn of gewoon gewend aan kou, of niet gewend daar over te klagen. We bereiken Nyalam, waar we in een restaurantje Rob en Brian ontmoeten. Twee Canadezen die uit Lhasa zijn komen fietsen. Erg grappige jongens en we besluiten met z'n vieren aan de langste afdaling ter wereld te beginnen....als "the decenders"!

Na drie dagen rollen we Kathmandu binnen. De rit was meer dan geweldig! Vanuit de ijskoude sneeuwstormen tot in de tropische warmte! Vanuit de absolute kaalte naar de overvloedigheid! Van kleine gele grassprietjes, naar de bananenbomen! Van 6 lagen kleding, naar t-shirtje! Van buiten adem zijn, tot van energie overlopende longen! Fantastisch! Bij iedere bocht stoppen we voor foto's en kijken onze ogen uit. Drie dagen lang roepen we "'aaaahhh en ooooohh" en is de glimlach niet van onze gezichten te slaan. Bij het eerste Nepalese stadje vallen we met onze neus in de boter. De familie van wie het hotel is nodigt ons uit om "brothersday" met hun te vieren. We krijgen oranje bloemblaadjes in ons haar en eten mee van erg lekker eten. Zeer bijzonder!

Tibet was een zeer bijzondere ervaring. Ik zal de kracht van de mensen daar nooit vergeten! De kloosters en tempels raken je diep en het landschap is prachtig en uniek. De tocht is echter niet makkelijk geweest, het was absoluut het zwaarste deel van de reis, maar we hadden het zeker niet willen missen. Tibet doet echt iets met je!

En dan nu Kathmandu. Een wereldstad met alle mogelijkheden die je maar wenst en nog veel meer. We eten zo lekker hier, pizza, kaneelbroodjes, koffie (!), curry, enz, enz. Heerlijk hier te zijn en onszelf te verwennen! Het voelt verdiend en dat voelt extra goed!

een paar foto's uit Tibet
En de eerste uit Nepal

Op weg naar Tibet

2006-09-26T04:01:00.000-07:00

We zijn er...op het dak van de wereld!!! Een bijzondere plek, in vele, vele opzichten. Maar je komt er niet zomaar.

Na een supergezellige tijd in Kashgar is het tijd om afscheid te nemen van de bewoonde wereld en richting de bergen te vertrekken. Samen met Polle en Els nemen we de eerste 200 km de bus naar Yecheng. Van daaruit nog een stukje Taklamakanwoestijn en dan komen de eerste bergtoppen in zicht. De weg stijgt, de temperatuur daalt, het asfalt verdwijnt, de ademhalingsproblemen komen...We hebben al wat bergen gezien onderweg, maar dit is anders. Deels omdat we weten dat dit een heel speciaal stukje van de wereld is, deels omdat het echt anders is! Kaal, verlaten, uitgestrekt, ruig, ver van alles, eigenlijk niet te beschrijven...

Pas na pas volgt. Hoogterecord na hoogterecord sneuvelt en trots vallen we elkaar ademloos in armen. Lichte hoofdpijn, zware benen. De kwaliteit van de weg is op zijn zachtst gezecht niet al te best. Wasbordjes worden afgewisselt met los zand of rollende kiezels, vrachtwagens en jeeps sjezen ons voorbij ons in een stoffige wolk achterlatend. Rivieren steken opeens de weg over (natte voeten) en de wind blaast ons eigenlijk de verkeerde kant op. Maar de bergen hebben onwaarschijnlijke mooie kleuren, muren van zwart steen, gele zandduinen, groene mossen, rode minerealen. Dee hoge meren zijn duizelingwekkend blauw, de gebedsvlaggetjes op de toppen trotseren moedig de eeuwige wind en de tibetaanse gazelles galopperen over de uitgestrekte vlaktes. In groene valleien grazen de yaks, waden ganzen en een soort ooievaars. Wegwerkers moedigen ons vrolijk aan...en wij hun. In de kleine hutjes op een rij (heet hier dorp) eten we het heerlijkste eten (en nemen een extra portie mee voor 's avonds....een soort afhaalchinees) en genieten we van de warmte van de op yakstront gestookte kachteltjes...

Overdag zijn de luchten helder blauw. En eerlijk is eerlijk: de zo bekende 'Hollandse Wolkenluchten' worden absoluut verslagen door die van Tibet! De nachten zijn koud, maar goed te doen. Veel kleren aan, fleecedeken om het lichaam gewikkeld en als een soort mummie kruipen we onze slaapzakken in. 's nachts plassen is zowel een kwelling (zo k-k-koud) als een onvergetelijke belevenis (sterren zo schitterend!!!). 's ochtends wachten op de eerste zonnestralen op de tent. Het water in de bidons is keihard bevroren. Thee zetten, rijstepapje maken en de dag is weer begonnen.

Het landschap heeft een enorme uitwerking op mijn gevoel. Het ene moment raakt ik erg geintimideert door deze door alles en iedereen verlaten ruigheid. Het maakt met klein, kwetsbaar en zo onbeduidend. Het andere moment maakt het me sterker dan ooit en maakt en oeroude landschap een diepe kracht in me los.

Het Aksai Chin plateau nadert. Een week lang op een vlakte van 5000 meter hoogte. Alle bewegingen die normaal vanzelfsprekend zijn, kosten nu moeite. Een matje opblazen is als 100 meter sprinten en iets onder uit je fietstas opgraven (waarom ik toch altijd iets nodig heb dat onderin zit??) is als 15 meter onder water zwemmen. Fietsen gaat aardig, zolang je maar een ritme kunt behouden. Niet vast komen te zitten in los zand dus! Hijg, hijg, puf, puf en af en toe even schelden. Bemoedigende woorden, aan elkaar, aan onszelf.

We passeren de grens van Tibet, trotseren de hoogste pas (5660 meter), snellen voorbij de eerste checkpoints, fietsen langs Nyak lake (een enorm meer dat grenst aan India) en komen na drie weken aan in Ali! We rollen een zandweg af en staan opeens oog in oog met een stoplicht, voelen asfalt onder onze gehavende bandjes, en horen getoeter. Terug in de bewoonde wereld, met gemengde gevoelens. We vinden een heerlijk hotel en genieten van een welverdiende en nog meer noodzakelijke douche. (Geen details...maar na drie weken........tsja). Eten, eten, slapen, slapen, voorraden aanvullen. En dan....naar de PSB (Public Security Buro). We zijn hier illegaal. Zelfstandig in deze regio van Tibet reizen is verboden. "Forbidden for Aliens". Melden dus, onze criminele daad bekennen. In een kamertje tegenover vier strak in het uniform gestoken officieren beantwoorden we braaf de vragen, vullen we formulieren in, zetten we onze vingerafdrukken, betalen we de boete en het 'alien travel permit' en een half uurtje later zijn we legaal in Tibet. Mooi!

Zoals gezegd is het vreemd weer in de bewoonde wereld te zijn. Zeker als die wereld ook nog eens scheef getrokken is. Chinezen hebben het hier duidelijk voor het zeggen, tibetanen zijn tweederangs burgers. Ze zijn trots en sterk. Prachtige kleding, betoverende ogen en een mysterieuze uitstraling. Hoe lang houden ze stand? Is Tibet nog Tibet?

Het reizen is net zo zwaar als indrukwekkend. We hebben zin in de tweede helft, maar genieten nog even van de luxe van de 'stad'.

Hier zijn weer de foto's

China 1

2006-09-04T00:57:00.000-07:00

Ja, we hebben China bereikt! Een bijzonder en zeer mooi moment in deze reis. Maar later meer over dit exotische land, eerst nog het laatste stukje Kirgizie.

Vanuit Karakol nemen we de bus naar Bishkek. Een prettige stad om rond te slenteren en te genieten van alle luxe die een moderne stad te bieden heeft. Mooie terrasjes, lekkere restaurantjes en fijn winkelen! Reizen door Centraal Azie loopt (of beter gezegd fietst) op zijn eind en kopen daarom een mooi kirgisisch kleed ter herinnering. Sander is weer een halve dag bezig om dit verstuurd te krijgen, maar daar zijn we intussen aan gewend.....

Ons visum nadert de einddatum en we hebben een afspraak met Polle en Els in Kashkar. We zijn genoodzaakt een taxi te nemen van Bishkek naar Osh. We gaan een pas over van 3500 meter en bussen rijden er dus niet. Na wat gezoek naar een eerlijke taxichauffeur binden we de fietsen op het dak en rijden we in 9 uur naar Osh. De weg is prachtig en gaat voor het grootste deel door de bergen. Het uitzicht is fantastastisch......maar wat hadden we het graag gefietst! Als we vanaf de achterbank ook nog eens fietsers de pas op zien rijden, hebben we het even zwaar. Wel erg leuk is dat we de taxi onder andere delen met een vrouw die docent engels blijkt te zijn. Zij vertelt ons vanalles over Kirgizie en nodigt ons zelfs uit om een nachtje bij haar te slapen. Daar maken we dankbaar gebruik van. En zo zitten we na de lange taxirit midden in de nacht plov (vette rijst met vlees, uien en wortel) te eten en vodka te drinken. Na een ontbijt van wederom plov (we slaan de vodka deze keer maar over) stappen we de volgende dag eindelijk weer op de fiets.
We fietsen hoge passen over (3660 meter)en blijven daarna min of meer op deze hoogte. De nachten zijn dus weer koud en graven naar onze fleeces die ver onderin de fietstassen zaten. Ijs in de bidons en op de tent. Brrrr. Dat is lang geleden! Ook belanden we in een ware hagelstorm. De stenige onverharde weg veranderd in een glijbaan van modder. De temperatuur daalt snel naar iets boven het vriespunt en we moeten dus weer de tassen induiken naar regenbroeken en handschoenen.
Verder is de tocht naar de Chinese grens prachtig. De bergen worden hoger, de weg slecht, de mensen zijn vriendelijk en gastvrij, paarden razen 's nachts langs het tentje, helder water in de beken, paardenmelk verkopers langs de weg......een waardig afscheid van dit prachtige land!

Op naar China. Bij de grens ontmoeten we Beat uit Zwitserland. Met z'n drieen passeren we probleemloos de Chinese grens. Even lijken er problemen. Om de beurt moeten we een kamertje in om onze gegevens te laten registreren. Als ik alle vragen beantwoord heb leunt de Chinees met de veel te grote pet naar voren over zijn bureau, kijkt me heel streng aan en zegt: "One more question! What happened to your face"? Ik heb me zelf al geen week in de spiegel gezien en heb dus geen idee. Maar ik krijg uitleg: "Eyes white, cheeks red!" Ha, het is de supercharmante afdruk van mijn zonnebril. Zijn serieuse gezicht verdwijnt en begint te schateren van het lachen. Ik uiteraard ook en zo beginnen we met een lach aan de eerste kilometers China.

In het eerste winkeltje wat we binnenstappen kijken we onze ogen uit. Grappige zakjes vol Chinese tekentjes en een onbekende inhoud. We kopen de vreemdste dingentjes en een prachtig uitziende bak instant noodles voor lunch. Met z'n drieen zitten we even later te picknicken en te analyseren wat eten....geen idee! Misschien maar beter! Dan komt Carl uit Oostenrijk aanfietsen en we fietsen met z'n vieren in twee dagen naar Kashgar. Een waar feest om daar aan te komen. Een beter begin van een reis in China kan je eigenlijk niet hebben. Een bruizende, kleurrijke stad: een ware belevenis. We komen zintuigen te kort voor de wervelwind aan indrukken die er hier op ons af komt. Chinese muziek, de felle kleuren, de winkels vol exotische produkten, de geurige markten, en dan het eten!!!! Voor een paar centen eten we het lekkerste eten. Een favoriet plekje is een straatje vol kleine keukentjes waar druk en vol passie gekookt wordt. Daar krijg je een bord met 6 vakjes en wijs maar aan wat je erin wilt hebben. Allemaal even lekker en niet te vergelijken met wat we in Nederland bij de Chinees eten. Gisteren aten we bij we bij een fondue restaurant. Twee bakken met hete boillon en in het restaurant lange rekken met stokjes met daaraan de meest vreemde dingen geprikt. Van paddestoelen tot hele vissenkoppen, van kippenpoten (en daarmee bedoel ik dus echt de 'voeten') tot bloemen. Bedenkt het maar en het zit aan een stokje.

In het hotel ontmoetten we uiteraard Polle en Els en daarnaast nog een groep andere fietsers. Bijna allemaal op weg naar T...., en allemaal een beetje zenuwachtig. Allen zijn we druk met de laatste dingen, fietsen repareren, kleren wassen, eten inslaan, spullen nakijken, kaarten kopieeren en nog meer eten (chocola!!) inslaan. De avonden zijn veel te gezellig en dus zijn we een beetje moe, maar verder zijn we klaar om te gaan. Vol verwachting klopt ons hart! Het is een zeer bijzonder deel van de reis en we hebben het gevoel alsof we een beetje op nieuw vertrekken. Hebben we dit wel? Is dat goed geregeld? Moeten we niet nog even dit? Maar er is ook meer rust. Onderweg veel geleerd, o.a. dat we voor veel problemen wel een oplossing vinden. De volgende update is waarschijnlijk over meer dan 5 weken, omdat eerder internetten niet mogelijk is. Maar we hopen (en verwachten!) dan wel met een bijzonder verslag te komen....

Groetjes!

De foto's van Kirgizie tot China.

Mog een rijtje links naar sites van fietsers die we in Kashkar ontmoeten ::

Maurizio (CH) (>Tibet, Nepal)
Beat (CH) (>Karakorum Highway, India)
Jan & Jan (NL + CAN) (>China)
Carl (AU) (>Tibet)
Stephane (CH) (>Tibet, Nepal, India)

Kirgizie

2006-08-20T04:39:00.000-07:00

Op naar Kirgizie! Maar eerst nog even de grens over.... Bij het verlaten vanUzbekistan moeten we ieder weer, in tweevoud, hetzelfde formulier invullen als we bij binnenkomst deden. Daarop moet onder andere staan hoeveel geld jebij je hebt. Bij binnenkomst was dat 200 dollar en bij het verlaten van het land 500 omdat we gepind hadden. Dat kan dus niet. Nee, echt niet. " Ja maar,...". Nee dus. De formulieren worden verscheurd en we mogen opnieuw beginnen. Ik gooi de formuliertjes waarschijnlijk iets te aggresief op zijn bureau en jawel.....bagagecheck!. Alles van de fietsen af en het kantoortje in dus. Maar we krijgen onze benodigde stempeltjes en kunnen verder. We worden ontvangen door een douanebeampte die ons hartelijk welkom heet in Kirgizie!

We willen het liefst gelijk de bergen in. Vanuit Osh hadden we een mooie route uitgestippeld. Bij nog wat naar de weg vragen, gaf iedereen het zelfde antwoord: Die weg bestaat niet! Nu zijn wij in de loop van de reis nog eigenwijzer geworden dan we al waren en gingen toch de geplande richting op. Met in ons achterhoofd het ook jullie welbekende gezegde: " Waar een wil is, is een weg!" Helaas bleek de weg al snel te veranderen in een paardenpad en even verderop in een paardenpad voor gevorderden. Voor twee fietsertjes niet echt te doen. Maar mooi, zo mooi, en naast eigenwijsheid is ook ons doorzettingsvermogen gegroeid, dus duwen maar die fietsies! Ploeteren, zweten, kramp, spierpijn.....maar mooi, mooi, mooi.

In de bergen leiden de mensen een zeeeeeer simpel leven in tentjes. Overal waren we welkom en kregen we thee en brood met room en een soort ondefinieerbaar (misschien maar goed ook) prutje! Zo vreselijk lief! We mochten overal slapen, maar dat zat er voor ons niet in.....we moesten door. Kruipend de bergen over. De fietsen duwen is nu niet meer mogelijk en samen tillen we de fietsen 1 voor 1 steeds een stukje verder.
Een leuk bijkomend feit zijn onze trappers....daar zitten scherpe pinnen aan met als doel de schoenen een beetje te fixeren bij het trappen. Maar als je niet trapt, maar duwt, perforeren die pinnen zich regelmatig in onze sappige kuiten!!!! Bloed, zweet en tranen dus.

We kamperen op plekjes zo stil dat het pijn doet aan onze oren! De uitzichten zijn ongelooflijk en de bloemen ruiken heerlijk. Twee dagen ploeteren we omhoog......we zijn gebroken. Onderweg krijgen we verschillende informatie over hoe de weg verder verloopt. Het volgende plaatsje ligt op 5, 70, 40, kilometer, zijn 3 op een volgende antwoorden. Een man zegt dat het pad (nou ja pad) regelrecht naar China gaat......Dan hebben we toch echt een dilemma. Het is ons onduidelijk waar we heen gaan en hoe lang het gaat duren, de voorraad eten slinkt. We nemen uiteindelijk de moeilijke beslissing terug te keren. Au, dat doet serieuspijn. Maar we hebben zoveel moois gezien (had ik al gezegd geloof ik) en zoveel mooie lieve mensen ontmoet, dat het het zeker waard was.

Dan poging twee. Via een andere weg (ja nu wel een weg) trekken we naar Naryn. De weg is onverhard en ronduit belabberd, maar na ons vorige avontuur hebben we geen klagen. Ook hier weer veel moois! We kamperen bij riviertjes om ons een beetje te kunnen wassen. (Brrrrrr, smeltwater). We gaan twee passen van 3000 meter over. Ja, jullie raden het al.....mooi uitzicht. Na 12 dagen komen we dan ein-de-lijk aan in Naryn. Een douche is nu geen luxe meer, maar een noodzaak geworden. Zwart water door het doucheputje....laagje zonnebrand,laagje zweet, laagje stof en dat keer 12). Naast een douche wachten ons nogmeer mooie dingen in Naryn. Een daarvan is het pakketje dat Chris ons heeftgestuurd!! Daarin o.a. boekjes over Tibet, wat kettingstukjes en twee zakjesdrop!!! Ja, ja, dat is een na een half jaar een waar feest. (Het is nu tweeweken later en de zakjes zijn uiteraard leeg, maar Sander vond net nog een geplet katjesdropje in zijn tas......opeens zat ik middenin de Venco reclame, want ik heb er zeker van genoten!!) Les Hollandaises et Venco!
Nog een iets moois in Naryn: daar ontmoeten we onze Belgische vrienden Polle en Els weer! In Yazd, Iran hebben we afscheid genomen en we hebben elkaar nu veel te vertellen. De volgende dag verhuizen we naar 'hun' hotel en zij blijven nog twee nachtjes extra! Een super leuke tijd die nog altijd te kort is! We hopen ze in Kashgar weer te zien!

Wij gaan richting Kochkor en het Issyk Kul, een groot meer omgeven door bergen. De weg er naar toe gaat over twee passen, wat, ja alweer, prachtige uitzichten geeft. Het fietsen in Kirgizie bevalt ons super goed. Het gevoel na iedere bocht iets nieuws te zien is weer terug en het kamperen is een waar feest. Het is nu bijna moeilijk een plekje te vinden, gewoon omdat het moeilijk moeilijk is te kiezen! Heldere beken, blauwe meren, besneeuwde pieken, bloemen, bloemen, bloemen, vlinders, vogels, stilte, paarden en witte yurts met gastvrije mensen!

Nu een paar dagen in Karakol op een leuke camping. We hebben ontdekt hoe broodjes te bakken in ons pannetje en experimenteren met chocola, kaas/uien, suiker, enz, enz. Op de camping ontmoeten we twee jongens uit Dresden die een tocht door de bergen gaan maken. Te voet welteverstaan met een superzware rugzak. Zeer inspirerend, dus hopelijk Kirgizie, tot ziens!

De foto's van Kirgizie.

Uzbekistan

2006-07-31T00:46:00.000-07:00

Vanaf Bukhara gaan we op weg naar Samarkand. Het is het soms wat lastig de goede weg te vinden, dit omdat er nergens (!) wegwijzers staan. Veel vragen dus, wat over het algemeen ook goed werkt. Het landschap is vlak en er is veel landbouw. Niet bijzonder interessant. Omdat er geen bossen zijn is het soms lastig een plekje voor de tent te vinden. Nergens goed te verstoppen. Toch lukt het ons, met flink wat geluk, toch altijd weer een goede plek te vinden. Soms vragen we mensen of we op hun land mogen kamperen, daar worden we dan letterlijk met open armen ontvangen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is krijgen we thee en fruit van het land, en 's avonds nog een bordje plov! Ook hier weer zeer lieve mensen dus. Het communiceren is echter soms wel lastig. Wij spreken geen Russisch, zij geen Engels. Met een phrasebook vermaken we ons een uurtje en dan wordt het toch echt handen en voeten. Op een ander plekje krijgen we een zeis van de boer om onszelf te beschermen tegen slangen, zwijnen en andere ongewenste bezoekers. Ook bijzonder grappig dat iedereen zich zorgen maakt of het niet te koud voor ons zou zijn 's nachts in ons tentje.....Wij zweten ons 24 uur per dag helemaal gek! De uitnodiging om in het huis te slapen slaan we daarom altijd af.

Na eindelijk een weer eens een bergje over gefietst te zijn, rollen we via een mooie afdaling het prachtige Samarkand binnen en staan we zo voor het beroemde Registan! Een bijzonder punt in onze reis. Dit is een van de steden waar we thuis van naar de foto's in reisgidsen en op internet hebben gestaard.....ongelooflijk om daar dan nu opeens te staan....met de fiets! Ondanks alle mooie gebouwen die we onderweg al hebben gezien, raken we betoverd door de prachtige mozaiken. Het straatbeeld is ook in deze stad weer heel vrolijk. De vrouwen lopen in lange gebloemde jurken. Sommige desins zijn meer populair dan andere. Van de traditionele Uzbeekse print wordt vanalles gemaakt. Zo kan het heel goed voorkomen dat vrouwen op straat een jurk aanhebben van dezelfde stof als het tafelkleed wat voor je op de tafel ligt. Veel mensen hier hebben een compleet goud gebit. Dat is even wennen, maar het geeft wel een stralende glimlach!

We hebben al een tijdje een probleem. Ja, ja! Waar gaan we heen als we in China zijn????? Thuis wel al een globale route bedacht, maar Tibet trekt zo enorm....maar kan dat wel, kan ik dat wel????? We realiseren ons maar al te goed dat dit niet echt een probleem genoemd kan worden hoor, maar het is een vraag die meerdere malen per dag aan de orde komt. We lezen nogmaals informatie op internet, praten met mensen in het hotel en vooral met elkaar. Dat werkt! We besluiten om na Kashkar (west China) over de Himalaya naar Tibet te fietsen en dan af te dalen naar Nepal. Dat voelt goed!

In Samarkand vermaken we ons prima met site seeen en souvenirs kopen. We kopen wat kadootjes voor familie die we even naar huis willen sturen. Dat blijkt niet zo makkelijk te gaan als gedacht. Bij het postkantoor willen ze een museumverklaring hebben met daarop de waarde van de souvenirs. Het zijn zeker leuke spullen hoor, maar zeker geen museumstukken! Maar goed, logica moet je hier niet zoeken, dus we gaan braaf naar het museum. Daar nemen ze de zaak zeer serieus. Sander moet foto's maken van de souvenirs en deze in tweevoud laten printen. Intussen moet ik de nodige formulieren invullen, terwijl de museumexpert een rapport maakt over de kleur, materialen, oudheid, afmetingen en weet ik veel wat van de spullen. Uiteraard wordt alles ondergestempeld en moeten er veel handtekeningen gezet worden....en betaald natuurlijk. Dan is het geregeld. Een paar uur later komen we weer bij het postkantoor waar onze leuk ingepakte kadootjes weer opengescheurd worden en nogmaals bewonderd worden door het voltallige postkantoorpersoneel. Alles wordt vakkundig ingepakt en met echte waszegels dichtgesealed! Intussen weten we dat alles netjes is aangekomen in Gallandia, maar daar waren we toen verre van zeker van.

Dan sjezen we met de comfortabele trein naar Tashkent, waar we ons visum voor China aanvragen en dat van Kirgizie gelijk ophalen. De volgende dag weer terug met de trein naar Samarkand. Daar slapen we een nachtje op de binnenplaats van het hotel; de kamers zitten vol, zomervakantie in Europa is begonnen. De volgende dag vertrekken we weer met de fiets richting Tashkent. We hebben 3 dagen om daar te komen, dan ligt ons Chinese visum klaar. Dat is aardig doortrappen, met de wind tegen langs de aardappelvelden, gaap. Maar een kwartier voordat de Chinese ambassade opent, zitten wij daar stinkend naar zweet op de stoep. We krijgen ons visum en verwennen onszelf met een heerlijk hotel met een zwembad! Al dobberend vatten we het plan op in Nepal een trekking te gaan maken en vragen of mijn (Jes) vader daar ook zin in zou hebben. Dat heeft ie! Hartstikke leuk.

Vanaf Taskent de Ferganavallei in....helaas weinig vallei, maar weer veel landbouw. De wegen worden beter en zijn goed voorzien van naambordjes. De huisjes in de dorpjes zijn mooi geschilderd en overal bloeien bloemen.
Door heel Uzbekistan staan langs de weg honderden meloenenstalletjes. Alle soorten en maten. Heerlijk, als we er een kopen (20 cent) krijgen we er vaak ook nog 1 achter op de fiets gebonden. Uiteindelijk komen we in een meer bergachtig gebied en gaan we de Kamchikpas over. Vanwege de hitte zien we daar veel vrachtwagens met motorpech. Bij een vrachtwagen is het volledige motorblok eruit getakeld en staan er 10 mannen omheen die helpen met het repareren. De chauffeur staat er echter niet bij. Die staat met open mond te kijken hoe Sander zijn 11e lekke band staat te plakken. Veel interessanter dan zijn motorblok! Bovenaan de pas zijn twee tunnels, bewaakt door militairen. We zijn al vaak aangehouden en de ondervraging is niet echt serieus. Ze zijn gewoon erg nieuwsgierig naar waar we vandaan komen, of we getrouwd zijn en waarom we nog steeds geen kinderen hebben! (Eigenlijk sinds Turkije dezelfde vragen!) Het lijkt te werken als ik met een domme maar lieve glimlach doe alsof ik "pasporrrrt" niet versta en we gewoon zwaaiend doorfietsen. Even zijn ze overrompeld, maar later zwaaien ze ons lachend na.

Onderweg worden we regelmatig ingehaald door enthousiaste families die met ons op de foto willen. Allebei een baby op het fietsstuur en er is weer een leuk kiekje gemaakt. Als we stoppen voor een soepje (dagelijks ritueel) worden we veel op de foto gezet (gevraagd en ongevraagd) met de ook hier populaire camera's in een mobiele telefoon. Ook worden we onderweg geinterviewd door de Uzbeekse tv. Of dat nou echt een interessant item is geworden; de interviewer sprak geen Engels...duurt dus ongeveer 10 seconden! De mensen zijn over het algemeen zeer enthousiast en nieuwsgierig naar wat we doen. Jammer dat we niet goed met ze kunnen praten. Grappig dat veel mensen heel hard russisch gaan schreeuwen als we zeggen dat we geen russisch begrijpen. Al hebben we ook meesters in de gebarentaal ontmoet. Zij maken een hele voorstelling om ons duidelijk te maken wat ze bedoelen. Mooi!

Via Kokand, Fergana, en Andijan richting de grens met Kirgizie. Daar wachten de koele bergen op ons! We hebben zin in de natuur, de bergen, de meren! Ook daar vast weer mooie mensen en fijne kampeerplekjes.

De Foto's van Uzbekistan.

Turkmenistan

2006-07-07T06:14:00.000-07:00

Jaaaaaa, eindelijk weer een berichtje van de woestijnfietsers. Heelhuids
overgekomen, maar niet makkelijk!

De laatste dagen in Iran waren erg fijn. Zoals geschreven zijn we een aantal dagen bij een stel geweest, dat ons meer dan gastvrij heeft ontvangen. Ze spreken goed Engels en er heeft zich in die korte tijd een mooie vriendschap ontwikkeld. Met pijn in het hart nemen we afscheid. Nog nagenietend fietsen we door Tehran opweg naar het busstation als er een auto naast ons stopt en de bestuurder roept: "I hope you'll die on your bicycle!" Tsjaa... Iran is een land van grote tegenstellingen.

Vanuit Teheran hebben we een bus genomen naar Quchan en van daaruit naar de Turkmeense grens gefietst. In Quchan worden we gevolgd door de politie en 's avonds mogen we weer wat stomme vragen beantwoorden en onze paspoorten laten zien. Dat zullen we zeker niet missen aan Iran!

Het is zo fijn weer te fietsen door een leeg berglandschap en in ons tentje te slapen. Na al die gare hotels is dat echt een ware luxe! We vinden een mooi plekje in een soort semi-woestijn en bergen, 2 kilometer van de grens. In eerste instantie alleen het binnententje opgezet in het zand. Door het muggengaas naar de melkweg staren en langzaam in slaap vallen..........en gewekt worden door enorme knallen en onheilspellend licht. Onze eerste slaperige gedachten gingen uit naar Bush die toch wat vuurwerk op Iran los had gelaten. Maar toen we de eerste druppels op onze neus voelden vallen bleek het zowaar een fikse onweersbui te zijn! Sander als een speer de tent uit om de buitentent eroverheen te gooien. Binnen twee minuten gefixed, net op tijd.
We hebben onweer gezien zoals ik niet wist dat het bestond. Het was meer licht dan donker. Zo fel licht dat we het tentdoek niet meer konden zien, alleen de tentstokken en de naden van de tent. Het leek alsof we in een geraamte lagen. We lagen te trillen
op onze matjes. Een beetje van angst, maar vooral door de enorme klappen die de grond deden schudden. Brrrrrr. En zo snel als het kwam, was ook opeens weer weg.

En dan dus naar de grens. Na het exitstempeltje van Iran en de grote slagboom onderdoor te zijn, gooi ik met groot gebaar en een exploderend gevoel van geluk mijn doekie af. Wat is het fijn om weer mezelf te zijn!!! Onbeschrijfelijk!
Dan naar de Turkmenen. Daar begint het bureaucratische circus. Iedereen werpt een blik op het paspoort en vragen dezelfde vragen. We moeten 10 dollars ieder betalen als entree geld ofzo. (Bovenop het dure visum!!) En als klap op de vuurpijl ook nog eens 2x 1 Dollar voor het bewijsje dat je 10 dollar hebt betaald.....Stelletje ........)
Maar goed een keus heb je niet dus vrolijk glimlachend werken we maar mee. Sander moet 1 tasje openmaken en uitpakken, maar als daar de onderbroeken en paprika's uitkomen hebben ze het wel gezien. Welkom in Turkmenistan! Prima. Viel dus wel mee.

Dan een fantastische afdaling naar Asgabat, de hoofdstad. (Let wel, met de wind in mijn haren). Die stad is te bizar voor woorden. De president Niyazov heeft nogal
last van grootheidswaanzin en laat hele woonwijken platgooien om daar weer een gebouw, park of fonteinencomplex ter ere van hem te laten bouwen. Dat daar 1000-en mensen dakloos door worden ligt ie niet zo wakker van. Dichterbij door iemands hoofd/dromen lopen kom je niet dan in Asgabat. Overal gouden beelden, (waarvan 1 beeld hoog op een driepotig gedrocht wat met de zon meedraait!) zijn boeken, zijn naam, zijn foto, zijn alles....Waanzinnig.

We slapen in een groot ex-sovjet hotel. En 's avonds drinken we Pivo en eten we varkensvlees van de bbq! Haha, wat een geluk! Overal vrouwen in stakke, korte, blote kleren. De meesten echt te snollerig voor woorden, maar het is zeer fijn weer te zien. We doen boodschappen op de markt en bereiden ons voor op de grote tocht door de woestijn! Tassen vol met noten, gedroogd fruit, pasta, rijst, vis....en natuurlijk water, heeeeel veel water; we vertrekken uit Asgabat met 20 liter water!

We vertrekken vroeg. De weg de stad uit is lastig. We volgen de bordjes naar Mary....maar die eindigen als ook de weg eindigt...in het niets. Een projectje dat nog niet af was; een 4-baans snelweg compleet met rontonde en wegbewijzering die na een kilometer gewoon eindigt in zand!
Een aardige Turkmeen rijdt ons voor naar de goede weg. Zonder deze goede man was het niets geworden. Het landschap is verbazend groen. Als ik niet beter zou weten, zou het net zo goed de noord-oostpolder kunnen zijn. Ieder moment verwacht ik een
zwart/witte koe of een nieuwbouwwijk! Die blijven natuurlijk uit. Het is bloedje, bloedje heet. Als het waait is het zo'n 45 graden, maar in de zon uit de wind is het ver boven de 50. Verschroeiend heet. Dapper trappen we door en door. Het is vlak, dus het schiet nog best op. Tegen 11 uur zoeken we schaduw op voor een siesta om rond 4 uur weer te vertrekken. We moeten meer dan 100 km per dag afleggen om ons op tijd bij de grens van Uzbekistan te zijn. Best pittig dus.

Onderweg komen we zo'n 15-20 roadblocks tegen. Hier staan dan een paar militairen van een jaar of 17 die je tegenhouden en in een groot boek alle gegevens van je paspoort overschrijven. In de eerste 10 km na Ashgabat worden we 3 keer aangehouden!! Na een tijdje hebben we er genoeg van en zwaaien we vriendelijk en fietsen gewoon hard door, een gefrustreerd militairtje blazend op zijn fluitje achterlatend.

In de woestijn krijgen Sander 7 keer een lekke band. Een keer parkeert hij z'n fiets in de struiken en steekt er een mooie doorn door de band, de andere 6 keer zijn het plakkers van maanden geleden gedichte lekken die door de hitte gewoon loslaten. Welkom in de woestijn!

Na 3 dagen komen we aan in Mary, waar we bij mensen thuis slapen en douchen. (na 6-en, want dan hebben ze pas water. Dat is iedere dag zo, dus overal staan potten met water). De eerste drie dagen waren goed te doen, er was elke dag voldoende schaduw te vinden en in de dorpjes onderweg zijn simpele restaurantjes en winkeltjes.

Helaas begint dan voor mij een zwaardere periode. Ik krijg flink last van mijn darmen en moet veel, heel veel naar de wc (bosjes, greppel, zandduin of gewoon zo langs de weg). Ik loop letterlijk leeg. Het water wat ik drink loopt er zo weer uit. Niet
zo'n hele fijne combi met fietsen door de woestijn. (En grote enge zwarte
kevers die, laat ik netjes houden, heel goed mestkevers zouden kunnen heten.
Die krengen hebben een verrekt goede neus en terwijl je gehurkt zit komen ze
al aan gevlogen of gerend... Sander maakt er een sport van om ze, met de broek nog op de enkels, van zich af te schoppen als ping-pong-ballen, bbbbzzzzzz...).

Sander is mijn reddende engel. Met ons meegebrachte ORS schepje, maakt hij een mengsel van zout, suiker en water voor me zodat de kans op uitdroging verkleint wordt. Ook ziet hij er streng op toe dat ik dat smerige goedje (het water wordt erg warm) met liters per dag naar binnen gooi.
Na Mary maakt het groene landschap plaats voor zand en kamelen. Echte woestijn dus. En ook echte woestijn temperaturen. Verder krijgen we een flinke tegenwind voor onze kiezen! Ai,ai. Het wordt een behoorlijke strijd. Sander fietst vlak voor me om me enigszins te beschermen tegen de hete wind en trekt me zo over de lange wegen. De wegen lijken eindeloos. Hij verdwijnt als een trillend streepje aan de horizon. Ik trap er kreunend en steunend achteraan, mezelf streng toesprekend niet aan huis, bed en rust te denken. Het werkt......Aan het eind van de ochtend van onze laatste visum dag zijn we in Turkmenabat, vlak voor de Uzbeekse grens. We komen bij een restaurantje waar de airco op een koele 30 graden staat ingesteld. Daaronder staat een bank/tafel ( een soort podium waar je half liggend op eet). We ploffen uitgeput neer, ik ren nog een paar keer naar het gat in de grond in de achtertuin, eten soep, drinken cola..........en vallen in een diepe slaap.

Dan schrikken we wakker, het is al 16.00... ai, ai, het wordt een race tegen de klok om bij de grens te komen die om 18.00 uur sluit. Met die wind.....en we zullen 20 km per uur moeten fietsen, terwijl we de hele weg zo rond de 15 km per uur reden......Nog 1 keer de kiezen op elkaar, alle krachten (nu met name mentale, lichamelijke zijn er niet meer) verzamelen en trappen maar! De zwaarste km's van de hele reis tot nu toe volgen. Met tranen in mijn ogen van de kramp en vermoeidheid sjees ik achter Sander aan, die er ook behoorlijk doorheen zit, na al die km voor de wind fietsen. Midden in de stad duik ik nog een paar keer in een greppel. Ja normen
vervagen!!!! Zullen we het halen??????
De gastjes bij de vele controleposten (passporrrrrt!!!) laten ons verbazend makkelijk door omdat ze snappen dat we de grens moeten halen. We vragen hoeveel km het nog is, aan verschillende mensen. Dat wisselt nogal. Van 4 tot 40 km...Tsja. Er zijn geen wegwijzers. Nee, gewoon helemaal niet.
We fietsen dus ook nog eens verkeerd. Door heftige zandstormen, langs brullende kamelen en dan een witte Lada met militairen die ons de goede weg wijzen. Omdraaien en karren maar weer.

Anderhalf uur te laat komen we met een tong van leer en volledig gezandstraald aan. De jochies bij de grens hebben het met ons te doen, maar hebben ook zo hun orders. Ze proberen nog wat te bellen en te regelen, maar zonder succes. We zullen tussen de wachtende truckers moeten slapen. We zijn te moe om ons er druk over te maken. Niets aan te doen, c'est la vie! Er is een klein restaurantje waar we weer wat soep eten. Dan zetten we ons tentje op en slapen, slapen, slapen.

De volgende dag met ons verlopen visum naar de grens... onze paspoorten worden ingenomen en we moeten ruim twee uur wachten. Dan moeten we naar binnen komen. We hebben de dollars al in de aanslag.....dit gaat ons centjes kosten. Zonde! Maarrrrrrrr.....we krijgen een grote rode stempel over ons visum en krijgen een hand. Goodbye, goodluck! We staan perplex en gaan maar snel weg, voordat ze zich bedenken.

Bij de Uzbeken gaat het redelijk soepel en voor we het weten zijn we grens over. Dan is het tijd om in te storten. In een gare caravan waar je thee kan drinken en wat kan eten stort ik neer in een hoekje en krijg van alle kanten kussens aangeboden. We eten een beetje en besluiten dat het tijd wordt voor een taxi. De lieve Uzbeken hebben nog minder ruimtelijk inzicht dan ik (ja het is mogelijk!!) en proberen twee fietsen en al onze bagage in een lada te proppen en verwachten dat wij daar dan ook nog bij kunnen. Njet! Het wordt een mini busje. Sander zit opgevouwen tussen de fietsen. Over een hobbelweg geen pretje. Ik zit voorin en ben zo uitgeput dat ik het presteer in slaap te vallen. Ik voel mezelf heen en weer en op en neer geschud worden, maar krijg mijn ogen niet meer open.

Dan komen we aan in Bukhara. Een prachtig mooi woestijnstadje. Misschien wel het mooiste stadje tot nu toe! Al ligt dat ook wel aan het fijne bed and breakfast wat we hebben gevonden. Een prachtig oud huis, met een binnenplaatsje. Aan dat binnenplaatsje hebben we een kamertje met eigen badkamer! Twee bedden met schone lakens, zachte matrassen en airco. Weer tranen toen ik dat zag....Ja er wordt wat afgehuild hier! Zonde van het kostbare vocht! We hebben hier nu een nachtje heerlijk geslapen. Vanmorgen genoten van een prima ontbijtje op het binnenplaatsje en wat door het stadje gewandeld. Het is ook hier heet uiteraard. De rust doet ons goed. Ook Sander zijn darmen beginnen te protesteren tegen de hitte, dus we slapen veel.
Zoals gezegd is het hier heel fijn. Er zijn leuke bazaars met allerlei mooie
spullen. Dan vinden we het wel eens jammer dat we niets mee kunnen nemen op
onze fietsjes. Al is het misschien ook maar goed. Ons budget zou er al zo'n
beetje doorheen zijn na alle leuke markten in de landen waar doorheen zijn
gekomen.

Een internetcafe gevonden en we lezen dat Marin en Silvia papa en mama zijn
geworden van de mooie Kristian. Ja, weer tranen! Straks dus weer de markt op
voor babykadootjes. Iets leukers kan ik niet bedenken! Joepie!!!!

De Foto's van Turkmenistan.

Iran II

2006-06-23T08:27:00.000-07:00

Laatste berichtje uit Iran...

Na Yazd hebben we Shiraz en Esfahan bezocht. Twee parels van steden in de
hete, uitgestrekte woestijn. Wat geweldig dit alles te zien. In Shiraz
bezoeken we het graf van Hafez, de zeer geliefde poeet. Mensen benaderen
zijn graf met veel respect en in de prachtige tuinen eromheen worden zijn
gedichten gelezen. Hoe droog en hoe heet het hier ook is, de parken zien er
uit als groene paradijsjes met de mooiste bloemen, fonteintjes en hoge
bomen. Ook gaan we naar een van de wereldwonderen, Persepolis. De
overblijfselen van een paleisencomplex met hoge zuilen, mooie beelden en
hele verhalen uitgehakt in de muren. We permiteren ons dit keer de luxe van
een gids, wat het bezoekje nog interessanter maakt. Ongelooflijk hoe dit
alles gebouwd is...zo lang geleden.

In Esfahan bevalt het ons ook erg goed. We wandelen langs de rivier met de
prachtige oude bruggen. Onder een van de bruggen is een theehuisje, waar je
onder het genot van een een waterpijp en een pot thee naar de ondergaande zon kunt kijken.
Dan gaan de lichten op de bruggen aan en komt de volle maan op. Even
speciaal voor ons lijkt het dan wel. Ook brengen we heel wat uurtjes door op
het op een na grootste plein van de wereld, Iman Square. Daar staan de prachtigste
moskeeen en een paleis, allen versierd met de bekende blauwe mosaieken.
Tegen de avond verzamelen veel mensen zich daar op het gras rond de
fonteinen en wordt er weer uitgebreid gepicknickt. (Favoriete bezigheid van
de Iraniers. Zeker op vrijdag is er geen stukje gras veilig of er ligt wel
een kleedje of er staat een tentje. Hele families relaxen en verwennen
zichzelf en hongerige touristen met de lekkerste hapjes). Op het plein
worden we veel aangesproken door mensen die hun engels willen oefenen en ons
het hemd van het lijf vragen. Ook komen wij veel te weten over het leven in
Iran. Eigenlijk alle mensen die we spreken willen dat het strenge regime,
waar ze onder lijden, veranderd en het liefst snel. Grappen over de
president zijn niet mals en zo ook niet alle wiskeyvoorraadjes die in veel
iraanse huizen verstopt blijken! Erg grappig om te horen, al worden we
natuurlijk wel alleen aangesproken door mensen die Engels spreken en open
staan voor gesprekken met touristen.

Dan is het weer tijd om terug te gaan naar Teheran. Snel naar het Uzbeekse
consulaat met onze letter of invitation voor ons visum.......blijken ze 5 dagen dicht te
zijn! Balen dus! We ontvluchten het verkeersgeweld door naar de omliggende
koelere bergen te gaan. Wat een rust vinden we daar. Langs een snelstromend
riviertje met ijskoud smelwater op een persisch tapijtje theedrinken is best
vol te houden. Na 5 dagen hebben we dan eindelijk ons visum voor Uzbekistan.
Met deze stempel kunnen we naar het consulaat van Turkmenistan. Daar leveren
we de benodigde gegevens in en moeten we weer een weekje wachten. We
beginnen een beetje ongeduldig te worden. De fietskriebels beginnen
hardnekkig te worden. Dit keer wachten we in Kashan.

Kashan is een prettig stadje. Er zijn prachtige gerestaureerde huizen te
bezoeken die ons een idee geven van het leven in de welvarende tijd van het
Persische rijk. In een tot theehuis (ja, we drinken wat thee!) omgetoverd
badhuis raken we weer aan de praat met een stel vrienden. Ze nodigen ons uit
mee te gaan naar een dorpje in de bergen om de hitte te onvluchten....en te
picknicken natuurlijk. Graag. We hebben een superleuke tijd met deze mensen.
De meiden nemen het niet zo nauw met alle rare regeltjes en al gauw lopen we
met onze broeken tot de knieen opgetrokken (schokkend!) door het water te
rennen. Na een heerlijke picknick vertrekken we naar een ommuurde tuin van
de opa van een van de jongens. Zodra de deur dicht is gaan de hoofdoeken af
en komen de t-shirtjes tevoorschijn. Ook ik kan een shirtje lenen en voor ik
het weet loop ik door de tuin vol fruitbomen met de wind door mijn haren.
Onbeschrijflijk hoe dat voelt! We voelen ons zo welkom en ontspannen.
We brengen de nacht in de tuin door en de volgende dag worden we rondgeleid
door Kashan en omstreken. Hierna nemen we afscheid....voor een dagje. Onze
vrienden blijken in Teheran te wonen en nodigen ons uit morgen bij hun te
komen eten.

En dan....halen we hopelijk ons visum voor Turkmenistan op en zet ons
fietsavontuur zich voort. We kunnen bijna niet wachten.

(de foto's komen later als we het kabeltje van de camera weer gevonden hebben...)
>> kabeltje weer gevonden, hier staan de Foto's.

Iran

2006-06-05T02:06:00.000-07:00

Hier staan de Foto's van Iran

De grensovergang naar Iran verloopt verrassend soepel. Eerst een Turks stempeltje halen om te bevestigen dat we het land verlaten hebben. Dan de Iraanse grens... Daar worden we verwelkomt door Ashraf van de tourist office die ons begeleidt langs de paspoortcontrole en vertelt bij wie het best onze Lira's kwijt kunnen. Binnen een half uur staan we met een dikke glimlach in Iran!

Ik moet erg wennen aan Iran en vooral aan de positie van vrouwen. Vrouwen maken zeker deel uit van het maatschappelijke leven, maar de verplichte hoofddoek en verhullende kleding vallen me zwaarder dan ik van te voren had gedacht. Het landschap is echter prachtig en de mensen zijn vriendelijk. Helaas zullen we onze geplande fietsroute moeten aanpassen omdat het door ons gekozen weggetje alleen toegankelijk is voor militairen en politie. De man die ons het 'slechte' nieuws brengt trakteert ons op kebap en cola, als troost.

Die nacht zetten we ons tentje op bij in de tuin van een familie waarvan alle mannen leraren blijken te zijn. Ons Farsi/Engels boekje is een groot succes. Hierin staan veel voorkomende zinnen en een woordenlijst en de hele avond worden wij 'ondervraagd'. Van onze lievelingskleur tot aan ons salaris en religie, alles komt aan de orde.

Door een uitgestrekt landschap (kaal maar mooi) fietsen we naar Khoy, de stad van de rotondes. Na een verfrissende douche, gaan we op zoek naar een oude toren, waar volgens de Lonely Planet horens en geweien aan zouden zitten. Het kreng blijkt goed verstopt en een jongen is zo aardig om ons het doolhof van straatjes en steegjes te leiden. Ook hij heeft moeite met het vinden van de weg. Opeens staan we voor het lelijke ding. Voordat we ook maar tijd hebben een foto te maken worden we door een man aangesproken. Op de anders dan gebruikelijk toon vraagt hij waar we vandaan komen en wat we komen doen. Hij gebaart ons hem te volgen en voor we het weten is het steegje geblokkeerd door een auto en een groepje mannen met walkie talkies. Er wordt in het Farsi van alles geschreewd en Sander wordt hardhandig de auto in gedwongen. Mij raken ze niet aan. Als het duidelijk wordt dat we geen keus hebben stappen we met bonzend hart de auto in. Een man naast ons, twee op de passagiersstoel. Met een noodvaart rijden we naar een plek en stappen twee mannen uit, om ingewisseld te worden voor iemand die wat engels spreekt (fijn) en iemand met een mitrailleur (iets minder fijn). Als we vragen wat de bedoeling van dit alles is probeert de engels sprekende jongen ons gerust te stellen met: "no problem, no problem". Ja, ja, maar ls je in een auto geduwd wordt door een groep mannen en er zit iemand voor je met een mitrailleur (in Iran!) kan ik moeilijk spreken van "no problem". Ik ben zeer bang en moet al m'n energie gebruiken om mezelf onder controle te houden. Sander heeft zichzelf aardig in de hand het kan het zelfs opbrengen mij gerust te stellen....en met onze chauffeur over voetbal (Arie Haan in Iran) te praten. De chauffeur ziet er aardig uit en onze Engels sprekende vriend (ja vrienden maken gaat snel in dit soort situaties) doet z'n best ons gerust te stellen. Hoeveel moeite ze ook doen, het "very nice to meet you" kan ik niet terug zeggen.
Ons autoritje eindigt bij de legerbasis. Gezellig. Eindelijk die auto uit...en een hokje in. Kopje thee erbij en wachten maar. Ondertussen komen er verschillende figuren binnen die ons nieuwsgierig bekijken en wat onschuldige vragen stellen. Het wachten is op de politie die naar ons hotel is gegaan om de paspoorten op te halen. Mijn angst begint inmiddels om te slaan in een kokende kwaadheid, slechts licht gesust door Sanders geruststellende blikken. Gelukkig genoeg om me te blijven beheersen. Twee uur later komen die gasten met onze paspoorten binnen. Die worden doorgebladerd en onze koppies worden vergeleken met die op de foto. No problem en we kunnen gaan. Aanklacht: wandelen door steegjes! That's it.

Terug in ons hotel blijkt onze bagage niet doorzocht. Fijn natuurlijk, maar het maakt de zeer angstige ervaring nog zinlozer dan 'ie al was! De man van het hotel maakt 1000 maal zijn excuses voor het gedrag van de militairen en de politie. Plaatsvervangende schaamte ten top! Ik voel me zeer ellendig en snikkend kijk ik naar buiten: KUTLAND!
Zo, na een opluchtende huilbui en een pizza met ketchup voelen we ons wat beter. We praten nog wat over het gebeuren en besluiten een nieuwe start te maken. We slapen goed, ik droom alleen nog over een stel Iraniers naast mijn bed die mijn slaapkleding afkeuren.....

Een nieuwe start dus. Geen nieuwe start zonder goed ontbijt, wat lastig te vinden blijkt. We stappen een kebapshop binnen om te vragen waar we kunnen ontbijten. We worden op een bankje neergezet en het oude mannetje gaat brood en kaas voor ons halen. Welkom in Iran. Hierna vertrekken we met de bus naar Tabriz. Even geen kleine (conservatieve) dorpjes voor ons. In Tabriz vinden we een fijn hotel en ik kan mijn geluk niet op als ik vrouwen zie die niet in de zwarte lakens gehuld zijn. Zwarte lakens hebben plaats gemaakt voor spijkerbroeken, en strakke jasjes. Er wapperen plukken haar onder de hoofddoekjes vandaan en de vrouwen dragen make up. We zijn van harte welkom in een theehuisje vol oude mannen en worden overladen met tips hoe we de waterpijp moeten roken. We lopen wat rond (niet door steegjes), dwalen over de bazaar en genieten van het vrijere stadsleven, hapjes en fruitsapjes. We vinden een super theehuis naast de blauwe moskee en trakteren onszelf op ijs, thee en een waterpijp. We nestelen ons in de kussens en kleedjes en kunnen ontspannen. Het wordt wel wat in Iran!

Na het vriendelijk relaxte Tabriz, storten we ons in het verkeersgeweld van Teheran! Praten op straat is soms onmogelijk door het vele verkeerslawaai. Het analyseren van het rijgedrag van Iraniers zou een jarenlange studie kunnen zijn, waar we ons maar niet aan wagen. In het hotel waar we verblijven ontmoeten Polle en Els, onze belgische fietsvrienden. Erg gezellig. Dan begint het visumgeregel weer. Veel geregel en vooral veel wachten. En dat doen we natuurlijk niet in Teheran. De fietsen blijven in Teheran en met z'n vieren vertrekken we naar Yazd. Een prachtig stadje in de woestijn. Veel mooie blauwbetegelde moskeen met betoverende mozaiken. We verblijven voor een prikkie in een paradijselijk hotel in een soort van hokje op het dak van waar we met z'n vieren net inpassen. Op de prachtige binnenplaats met fontein en prachtige bloemen genieten van de stilte en het eten.

Samen met Polle en Els huren we twee motoren voor een ochtendje in de woestijn. Wauw, dat is super! Wat een landschap! De kleuren zijn prachtig en de uitgestrektheid onvoorstelbaar. In een dorpje midden in het niks drinken we wat. Onvoorstelbaar om hier te leven, een eilandje midden in het hete zand. De terugweg naar Yazd gaat over een lange zandweg, de lucht is hier echt heet en doet pijn in de neus. Lekker bijgekleurd relaxen we de rest van de dag op de binnenplaats van het hotel. Eind van de dag nemen we afscheid van Polle en Els. Wie weet komen we elkaar weer eens tegen in China...

Onze reis zet zich voort richting Shiraz en Esfahan. Het bevalt ons hier uitstekend en zijn nieuwgierig naar al dat komen gaat.

Hier staan de Foto's van Iran (we hebben een internetcafe gevonden waar Flickr werkt!!

Hier is de website van Polle en Els

Oost Turkije

2006-05-22T01:31:00.000-07:00

Wildkamperen in oost Turkije wordt ons door veel mensen, zowel reizigers als 'locals' afgeraden. Met name vanwege de vele militairen die het gebied controleren om terroristische aanvallen van de PKK te voorkomen. We besluiten daarom maar bij benzinestations te vragen of we ons tentje achter het kantoortje mogen opzetten, wat nooit een probleem is. Deze keer is ons tentje echter wel een probleem, het gezin (of liever gezegd de vrouw des huizes) beslist dat ons tentje afgebroken moet worden en dat we bij hun binnen slapen. Zittend op de mooie kleden worden we verwend met thee en goed eten. Daarna badderen in een teiltje en slapen in een echt bed. Wat een luxe.
De volgende morgen regent het hard en staat de gang vol met kakelende vrouwen. Ze nodigen ons uit mee te gaan naar een of ander plaatsje. Geen idee wat ons te wachten staat stappen we in het gereedstaande busje. Uiteindelijk wordt duidelijk dat we naar een religieus centrum gaan. Dames en heren strikt gescheiden uiteraard. Sander blijft dus achter met de chauffeur en ik ga met de vrouwen mee.
Ik kom terecht in een doolhof van gangen, pleintjes, kamers en fonteintjes. Overal waar ik kijk zijn vrouwen en kinderen in kleurige gewaden en hoofddoekjes. Kleedjes worden uitgerold en er wordt uitgebreid gepicknicked. Een aantal keer wordt gevraagd of ik geen moslim wil worden, maar na een aantal keer uitleggen waarom ik daar geen interesse in heb laten ze me met rust gelukkig. Ook de vrouwen waar ik mee gekomen ben, beschermen me goed tegen al te fanatieke bekeerpogingen.
Sander heeft het iets minder makkelijk. Met de alleen Turks sprekende chauffeur is hij in een theehuis vol bebaarde mannen beland. Zij zijn iets minder makkelijk af te wimpelen en willen erg graag een moslim van Sander maken. ("Ik heb van de honing geproefd en wil zo graag dat jij deze ook proeft...").
Dan is het moment aangebroken waarvoor de mensen vanuit het hele land met busladingen zijn gekomen.....bezoek van een zeer belangrijk figuur binnen de Islam (een soort paus). Hij zou een van de weinige personen zijn die direct in contact met Allah staat. De vrouwen pakken samen op het plein voor de moskee. We mogen niet naar binnen vandaar. Zo'n 50 minuten zitten we daar als haringen in een ton te wachten. Ik kan me letterlijk geen cm bewegen, moet hard mijn best doen niet hysterisch te worden en kan me de beelden van platgedrukte mensen in Mekka levendig voor de geest halen. Dan gaat er een deurtje open, zie ik een man met baard in witte jurk 5 meter lopen om daar weer een ander deurtje in te gaan. Dit is blijkbaar genoeg om het meerendeel van de vrouwen in een hysterisch gekreis te laten uitbarsten; met schokkende lichamen en rollende ogen om Allah te doen roepen. Ik weet niet wat ik zie!!!
Sander zit in de moskee waar de man met de baard voorgaat in gebed en ook daar mannen in trance! We hebben elkaar bij ons weerzien veel te vertellen!
's Avonds ga ik met de dames naar een koerdisch huwelijksfeest. Veel muziek en dansen. Sander moet achterblijven bij de mannen en drinkt thee in het benzinestation. Wat een dag!

Na al deze hectiek fietsen we richting Nemrut, waar we twee dagen later op de top staan. De laatste km voor de top zijn steil en gaat over kleine basaltblokjes. Erg zwaar!!! Maar we worden beloond met prachtige uitzichten en natuurlijk de bizar grote beelden die daar staan. Door een aardbeving zijn de ruim twee meter hoge hoofden eraf gevallen. We ontmoeten een Nederlands stel dat rondreist in een busje. Na de mooie zonsondergang drinken we thee in hun camper. Erg fijn want het is flink koud op zo'n bergje!
We zetten ons tentje op en staan vroeg op voor de zonsopkomst. We hebben het geluk dat het onbewokt is en genieten van het licht over het weidse landschap om ons heen. En dan hobbelen we weer naar beneden wat ietsie sneller gaat dan omhoog!

Iets voorbij Siverek vragen we bij een huis of we ons tentje op het land mogen opzetten. Ook hier worden we binnen gevraagd. Het is weer een prachtig groot en luxe huis waar we beland zijn. Al snel is duidelijk dat we hier met een gewichtig man te maken hebben. Allerlei mensen bedienen hem: legen zijn asbak, brengen thee en servetjes en gaan dan weer in de hoek van de kamer staan. Zijn zoon die goed Duits spreekt vertelt langzaam het verhaal van de familie. Zijn vader is een rijk schapenhandelaar en staat aan het hoofd van een grote familie: 18 kinderen van 7 vrouwen! In de stad Siverek heeft hij vele panden en winkels.
Alle mannen dragen hier een pistool en er wordt ons uitgelegd dat de politie hier niets te vertellen heeft, alles wordt onderling (met het pistool) opgelost. Alhoewel hij zijn uiterste best doet om het ons zo comfortabel mogelijk te maken voelen wij ons toch niet echt op zijn gemak.
De rondleiding over de schapenboerderij is wel erg leuk en ook het proeven van de zelfgemaakte kaas en yoghurt en bevalt ons wel! Als we vertellen over onze verdere fietsplannen, biedt de man aan ons naar het vliegveld te brengen en een vliegticket waar dan ook naar toe te betalen...

Via Diyarbakir (mooie stad) waar Sander zijn haar laat knippen en Bitlis (alleen mannen op straat) bereiken we Tatvan aan het Vanmeer. Daar blijven we twee dagen om de tweede mount Nemrut te bezoeken. Dit is een vulkaan met in de krater prachtige meren. Uiteraard is ook het uitzicht over het Vanmeer erg mooi. De weg wordt ons echter versperd door meters hoge sneeuw. We hebben het geluk dat er toevallig die dag ook een sneeuwschuiver naar boven gaat. Die tovert weer een weg tevoorschijn, maar deze blijft door de dikke modderlaag met onze fietsen onbegaanbaar. In plaats van een nachtje in de krater sjezen we weer naar beneden om daar de boot over het Vanmeer te halen. Dat lukt ons gelukkig. Middernacht komen we aan in Van. Niet echt heel fijn! De haven ligt nog 10 km van de stad. Als we door het donker richting de stad fietsen rijdt er een auto langzaam voor ons uit. Als we even stoppen remt ook de auto... Als we bijna bij de stad zijn gebaart de man ons hem te volgen en brengt hij ons naar het centrum waar we de kues hebben uit verschillende hotels. Aardige kerel!

Na Van fietsen we via de watervallen bij Muradiye naar Dogubayazit. Dit stukje is niet heel fijn aan gezien 10 jarige jochies het leuk vinden stenen naar ons te gooiten of hun honden op ons af te sturen. Er gebeurd gelukkig niets.
Het pakje wat Marjolein heeft opgestuurd met lonely planets en een rookworst (haha!) is inmiddels aangekomen. (Wel opgemaakt door de douane). We zijn dus klaar om naar Iran te vertrekken.

Met een hoofd vol mooie en warme herinneringen verlaten we Turkije. Op de camping horen we verhalen van mensen die net uit Iran zijn gekomen en onze zin om daar heen te gaan wordt groter en groter!

hier staan de foto's

Gastvrij Turkije

2006-05-04T11:02:00.000-07:00

Verkeerd gereden. 40 km voor niets de bergen op gefietst. Als we uitblazen bij een van de vele theehuisjes waar oude mannetjes thee drinken halen we de kaart te voorschijn. Dit werkt op (turkse ) mannen als een magneet. Ze vertellen dat de weg die wij willen rijden niet bestaat. Weer terug naar Burdur dus. Blijkt het toch net weer lunchtijd te zijn als we daar aankomen en laten wij daar nu de dag daarvoor een heel goed eethuisje ontdekt hebben.....Na een bordje baklava met moddervette, heerlijke room voelen we ons al weer een stuk beter. Iets noorderlijker als nog een bergweggetje wat ons wel de goede kant opbrengt. Via Isparta rijden we naar Egirdir. Een stadje waar meer dan de helft van de inwoners militair is. Dit werpt voor ons wel een schaduw over het verder prachtige stadje met klein schiereilandje. In Turkije zien we veel legerbases. Dure grap!
Het waait enorm en helaas voor ons niet de goede kant op. Urs en Sander rijden om beurten voorop en zo kruipen we omhoog. We slapen tussen de kersenbomen en op een prachtige 'Alpenweide'. Van dit laatste kunnen wij iets meer genieten dan onze Zwitserse vriend. Die wordt niet warm of koud van een uitzicht op een besneeuwde bergtop. De wind verandert in storm en we moeten zelfs weer (net als 2 maanden geleden) in de tent eten. Met z'n drieen in een 2 persoonstent!
Dan volgt de afdaling naar Beyshehir. Een camping aan het meer met een restaurantje! Een ware oase. In het stadje bezoeken we een zeer oude moskee. De Imam-himself wordt opgebeld om ons rond te leiden. Veel van het interieur is van bijzonder bewerkt hout. In het midden is en basin om regenwater op te vangen. Dit voor drinkwater en voor de vochtigheid van het hout. Op 1 meter afstand 'zingt' de Imam 'Allahuh Ekber' voor ons met een ongelooflijk krachtige stem. We krijgen er kippenvel van, zo indringend!

Een aantal kilometer verderop komen we in een klein dorpje waar 4 oude mannetjes ( ja alweer) in een hokje ons naar overblijfselen van een nederzetting van deHittieten wijzen. Tussen de grazende schapen en koeien vinden we uit rotsen gehakte figuren, teksten en een enorme omgevallen stenen soort totempaal. Ook is er een grot met onder in water. Urs duwt tegen een los zittende steen, waardoor de hele grot met ons erin bijna instort. Wij malen ons snel uit de voeten.

We fietsen richting Konya. Daar zullen we afscheid moeten gaan nemen vanUrs. Onze laatste avond zetten we tenten op tussen de fruitbomen. Het was een lange dag fietsen en we zijn aardig moe. Het begint al donker te worden als we tenten opzetten. Dan komt er een auto aangereden, twee mannen stappen hevig gebarend en mopperend uit. Het lijkt er op dat we dan toch echt voor de eerste keer weggestuurd gaan worden. Uiteindelijk begrijpen we een aantal woorden en het blijkt dat de goede mensen enorm bezorgd zijn. Ze vinden het maar niks dat wij in deze kou in een tent slapen. Ze vragen of we wel goede kleding, licht en eten hebben. We moeten dit een aantal keer bevestigen voordat ze het met tegenzin aannemen. Ze vertrekken niet voor dat ze uit een van de vele bijenkastjes een bakje verse honing voor ons halen. Ze staan erop dat we een vuur maken om warm te worden. Geroerd door zoveel goedheid en de smaak van de honing genieten we bij het vuurtje van onze laatste avond samen.
Dan volgt de dag van het afscheid nemen van onze vriend Urs. In Konya neemt hij een bus naar het prachtige Cappadocia en wij naar Osmaniye. Na ruim 1000km samen gefietst te hebben valt het afscheid ons zwaar. Urs is een zeer bijzonder mens en het was een mooie tijd samen. Daar zijn we dankbaar voor.

De busreis gaat door een saai vlak landschap. We zijn blij dat we dit stuk niet fietsen. Een paar uur naar buiten kijken is saai met dit landschap, maar fietsend zouden we hier dagen over doen. In Osmaniye vinden we het enige hotel en blijven daar twee nachten. Even relaxen. Daarna vertrekken we via een prachtig natuurpark richting Kahramanmaraş. We vragen of we de tent op mogen zetten op een speel- en geitenveldje in een klein dorpje. We worden gastvrij ontvangen en krijgen een douche en eten aangeboden door Fetih. Een meisje (Muradiye) spreekt wat Engels en met Turks-Engelse woordenboekjes hebben we een mooie avond.

In Kahramanmaras eten we het in heel Turkije beroemde ijs. Heerlijk. Gesterkt door deze zoetigheid besluiten we daar een klein weggetje over de bergen te nemen, in plaats van de grotere weg er omheen. Dat wordt een aanslag op onze spieren en zweetklieren, maar is zo de moeite waard door alle mooie ontmoetingen in de kleine en arme dorpjes! Zo worden we uitgenodigd voor thee en lunch bij een paar vrouwen (in een boomhut!). Bij een andere familie, waar we worden uitgenodigd voor thee, blijven we eten en uiteindelijk ook slapen. Bij een legerbasis worden we tot stoppen gebracht. We denken dat we weer ons paspoort moeten laten zien, maar die mogen we laten waar ze zijn. Thee en een uitgebreide lunch is het bevel.
Het blijft iedere keer weeroverweldigend met zoveel warmte en openheid ontvangen te worden.

Het communiceren gaat ons steeds beter af. Met wat woordjes en gebaren komenwe een heel eind. Om de dingen niet moeilijker te maken dan ze zijn vertel ik (Jes) dat mijn beroep verpleegster is in plaats van ergotherapeut. (Dat is in het Nederlands al lastig uit te leggen). Zo ook bij de familie waar we bleven slapen. Bleek echter een van de vrouwen zich niet goed te voelen en opeens kreeg ik stethoscoop en bloeddrukmeter in mijn handen gedrukt. Dat verwacht je ook niet in een huis waar ze net aan stromend water hebben en de koeien onder het huis lopen! Ai. Ik heb de bloeddruk gemeten en wat interessant met de stethoscoop geluisterd. Een meegenomen zakje ibuprofen deed wonderen, waardoor ik gered was. Vanaf nu ben ik lerares op eenkleuterschool!

voor de liefhebbers van foto's...

Lente

2006-04-22T12:24:00.000-07:00

Lente!

Vanuit Kayseri weer met de bus terug naar Istanbul. Twee dagen, een waterpijp en vele bezoekjes aan het consulaat later zijn we dan eindelijk de gelukkige bezitters van een visum voor Iran. Na de twee weken in Cappadocia en het wachten op het visum in de stad hebben we weer erg veel zin om te fietsen over kleine weggetjes.
Vanuit Istanbul nemen we een boot naar Bandirma. De weg gaat deels langs de kust, deels door het binnenland. Het is heerlijk weer onderweg te zijn. De eerste dagen zijn koud en nat, maar dan wordt het dan toch lente. (Toch?) Veel ooievaars en lammetjes in ieder geval.

We bezoeken Troje. Een plek die uiteraard zeer tot de verbeelding spreekt, maar eigenlijk weinig voorstelt. Op de replica van het paard na is er weinig te zien. Het landschap wordt steeds groener. De eerste bloemen verschijnen langs de weg. De natuur heeft hier veel moois te bieden. Zo ook, na een aantal dagen wildkamperen, een natuurlijke warm-waterbron.
We worden op deze plek gewezen door Urs, een Zwitser die drie maanden op de fiets rond reist. Aardige kerel! We badderenen gaan daarna verder naar het oude stadje Assos. Daar slapen we in een luxe hotel met bad met bubbels en hemelbed. Er wordt in het dorp een videoclip opgenomen voor een of andere Turkse Marco Borsato. Het restaurant en het hotel worden uitgebreid gefilmd. Ook wij fıgureren in de videoclip! Waarschijnlijk heeft de hotelbaas een topdag en daar profiteren wij weer van: we betalen erg weinig voor ons hemelbed!).

Twee dagen later stormt het vreselijk en we worden regelmatig van de weg geblazen! Als we dekking zoeken in een bushokje, komt net op dat moment ook Urs weer de hoek om waaien. Gedrieen fietsen we verder. De komende dagen leggen we zo vele kilometers af en slapen op de mooiste plekjes. Gewoon ergens in de bergen, op het dak van een pension en bij een boer op het terras.

We bezoeken de opgravingen in Bergama (Pergamum). Tussen de restanten van tempels en badhuizen grazen nu de koeien. In vroeger tijden stond hier een grote bibliotheek. Zo groot dat de mensen in Alexandrie bang waren dat veel geleerden daarheen zouden trekken. Om dit te voorkomen werd de aanvoer van papyrus over de Nijl gestaakt. Om toch nog boeken te kunnen maken werd hier toen bedacht dat er ook op dierenhuiden geschreven kon worden. Perkament dus, daar dankt deze stad haar naam aan.
Ook bezoeken we Ephesus. Een plek waar je nog erg goed kunt zien hoe het leven er in de tijd van de Grieken en Romeinen uit heeft gezien. Er staan nog veel (delen van) gebouwen overeind. Helaas ook een zeer populaire plaats voor busladingen toeristen die haastig achter hun reisleider met paraplu aanrennen. Wel een vermakelijk gezicht overigens. Op eens zijn alle bussen weer vertrokken en hebben we de stad voor ons zelf.

Hierna lijkt het tijd om na 8 dagen samen fietsen afscheid te gaan nemen van Urs. Wij zijn van plan een weg langs de kust te volgen, Urs gaat het binnenland in. Op de kruising waar onze wegen zullen scheiden bedenken wij ons echter. Tot Izmir is de kust prachtig en rustig, na Ephesos lijkt het een touristische kermis te gaan worden. Veel vakantiedorpen en hotels. Dit zal waarschijnlijk nog lang zo blijven. Wij gaan dus met Urs mee het binnenland in en dat blijkt een goede keuze. Heerlijk rustige weggetjes door prachtige landschappen. We hebben regelmatig het gevoel dat we door een tuin rijden! In de dorpjes worden we warm onthaald. Ongelooflijk, iedere dag gebeurd er wel iets moois. Op de markt krijgen we fruit, we worden uitgenodigd om mee te eten door picknickende families en worden door herders en boeren welkom geheten als we op hun landkamperen.

Het wildkamperen levert tot nu toe geen problemen op. Soms worden we gezien en gaan de mensen pas weer weg als ze er zeker van zijn dat alles goed met ons gaat en we genoeg te eten hebben! Een aantal nachten terug hadden we het echter wel even benauwd. Als we net in de tent liggen te lezen komt er een motor aangescheurd. Op 30 cm voor de tent stopt de motor. Met bonkend hart kruipen we naar buiten. Het blijkt echter de boer te zijn aan wie we s middags nog gevraagd hadden of het goed was dat we op zijn land kampeerden. Hij komt ons een hele berg eten brengen. Zo zitten we met z'n drieen en de boer opeens om 23.00 bij het licht van een zaklantaarn cake te eten.

ps: de foto's vınd je hier

Cappadocie

2006-04-02T08:47:00.000-07:00

Na een dubbelzijdig formulier te hebben ingevuld bij het consulaat van Iran, rijden we 15 km door het drukke Istanbul naar het busstation. Dat is op zich al een hele ondernemıng, maar wij belandden ook nog eens in de Grand Bazar!(Doolhof van identieke smalle steegjes). Ook het busstation is een doolhof. Er zijn tientallen busmaatschappijen die ons naar alle uithoeken van Turkije willen brengen. Uiteindelıjk vinden we de goede bus. In 12 uur rijden we door de nacht naar Cappadocie. Het landschap is prachtig en uniek: vulkanisch gesteente dat in de loop der jaren gevormd is tot zogenaamde fairy chimneys. In de rotsen zijn bovendien ruimtes gehakt die fungeerden als opslag, kerk of duivenhok. Duivenmest schijnt goed te zijn voor de oogst.... Nog een week te gaan tot de eclips... Intussen vervelen we ons niet. We wandelen door de prachtige valleien en 'ontdekken' de huisjes in de rotsen. Göreme, het dorpje waar we kamperen, wordt in de zomer bezocht door vele toeristen. Nu staan wij soms alleen of met 1 of 2 anderen op de camping. Heerlijk rustig.

Langzaam zien we de lente komen, zeer welkom! Bloesems komen uit en ook 's nachts kunnen we met 1 trui minder toe. Slapen in de tent wordt dus iets comfortabeler. Wel worden we iedere morgen gewekt door het gezang uit de moskeen. Let wel, dit is om 5 uur! De campinghond jankt het hele riedeltje mee, erg grappig. Een moslimhond! Dan is daar eindelijk de grote dag, 29 maart. Tijdens onze vele wandelingen hebben we uiteraard gezocht naar de ultieme plek om dit wonder te aanschouwen. Gewapend met wijn (ja, van duivenmest), kaas, brood en eclipsbril wachten we ongeduldig af. Wij zitten op een hoge rots en kunnen ver over het landschap kijken. Langzaam kruipt de maan voor de zon. Heel lang is hier niets van te merken. Rond 80% overlap worden schaduwen zachteren valt er een raar soort schemering over het land. Het wordt kouder en het kippenvel van kou en spanning wisselen elkaar af. Lang blijft het licht...tot de volledige eclips. Dit duurt drie volle minuten.Toch hebben we ogen tekort! De zon lijkt veranderd in een zwart gat omgeven door een krans van prachtig licht. Doordat we hoog zitten zien we dat hele horizon (360 graden) rood kleurt. Waanzinnig! Er verschijnen wat grote sterren en planeten. İn de dorpjes beneden gaan de lantaarns aan. Uit het dal klinken kreten van groepen toeristen. Dan wordt het opeens weer licht, wat stiekem toch wel een opluchting is, je weet maar nooit...... Dit is een moment wat we nog lang zullen herinneren.

Dit mooie stuk van Turkije vraagt om verder gezien te worden en we besluiten om ons prachtige plekje op de camping te verlaten. Ürgüp is onze bestemming. Welgeteld 10 km verderop. Het blijkt een mooi stadje. We kijken wat rond, maar de camping is nog gesloten. We fietsen door naar Avanos. Zelfde verhaal........ Door het bergje op, bergje af worden we het toch wel een beetje zat. Het prachtige landschap sleept ons er echter doorheen. Volgende bestemming is een superklein dorpje waar warm water bronnen zijn. Dat blijkteen groot succes. De minicamping is open. De warmwater zwembaden zijn echter nog gesloten. We zijn weer de enige gasten op de camping en we worden werkelijk zeer gastvrij ontvangen. Alhoewel de zwembaden gesloten zijn is een privebad wel mogelijk. Dit blijkt een zeer royaal twee persoonsbad! Enzo, lieve mensen, eindigen wij na deze dag fietsen, in een bad van zo'n 40 graden! Wat een geluk!!
Het kleine dorpje heeft geen winkel, maar een soort van wekelijkse SRV-service, die wij gemist hebben. We worden uitgenodigd voor maaltijden bij de eigenaar van de camping die er op toeziet dat wij werkelijk niets tekort komen. Gastvrijheid staat ook hier zeer hoog in het vaandel. Onze dankbaarheid wordt weggezwaaid met de woorden: ."zo werkt dat hier in Turkije." Iets waar wij in het 'ontwikkelde' Westen nog iets (heel veel) van kunnen leren...

Na twee dagen badderen vertrekken we richting Kayseri waar vandaan we weer een bus terug naar İstanbul zullen nemen. Terug naar het consulaat en heel hard hopen op een visum!

Hier onder nog twee links van websites: Stella en Joris zijn al 7 maanden onderweg. We ontmoetten ze in Göreme. Vol mooie verhalen over hun ervaringen onderweg. Erg gezellig.

Toshi, the Japanese Cyclist! Grappig Japans mannetje. 23 jaar en al meer dan een jaar onderweg naar het WK ın Duitsland! Alleen!

En nog wat foto's uit misschien wel het mooiste deel van Turkije...
(eerdere plaatjes via de fotopagina)

Istanbul!

2006-03-19T09:53:00.000-08:00

Istanbul, geweldıg om hier weer te zijn! Na een paar bijzonder koude nachten ın ons tentje weer heerlijk ın een warm bedje vlakbij de Blauwe Moskee. De afgelopen dagen waren een prettige (fiets)kennismaking met Turkije; uitgenodigd voor koffie een broodjes onderweg en leuke ontmoetingen ın de dorpjes op weg naar Istanbul.
Morgen gaan we een pogıng doen om een Iraans visum te bemachtigen. Als we de verhalen hier in Istanbul mogen geloven is dat de laatste tijd steeds moeilijker. Jes heeft in ieder geval prachtige fotos met hoofddoek laten maken dus daar aan kan het niet liggen!

Daarna nemen we een bus naar Cappadocia om daar op 29 maart de TOTALE zonsverduistering mee te maken. Dan weer terug naar Istanbul en om, hopelijk, ons Visum op te halen en weer onze reis weer fietsend te vervolgen.

Vanavond gaan we in ieder geval lekker eten ergens in de stad en na het eten op zoek naar een plek om nog wat uit te buiken met wat koffie en baklava. Het leven is goed!

Voor de geintereseerden staan er nog wat nıeuwe fotos op de fotopagına. Deze keer vıa Flıckr, het laden van de slıdeshow duurde geloof ık wat lang...

foto's Edirne

2006-03-14T06:02:00.000-08:00

Een paar nieuwe foto`s van Edirne, net over de Grens maar al echt Turkije.

Bijna Turkije...

2006-03-11T11:34:00.000-08:00

Sinds ons vorige berichtje van zo'n 2 weken geleden, zijn we weer een aardig eindje opgeschoten. We zijn nu zo'n 50 km van Edirne, Turkije. De kerken maken plaats voor moskeen en de oudere vrouwen dragen hier hoofddoeken. Een nieuw land in aantocht.

Heel Griekenland doorgefietst. Een mooie ervaring. In Kastraki, bij Kalambaka, hebben we 2 dagen op de enige open camping in Griekenland gestaan. Weliswaar als enige gasten, maar toch. Daar hebben we de prachtige kloosters (Meteora) op de hoge rotsen bezocht. Een uniek gebied wat een grote indruk op ons heeft gemaakt. Hierna was het richting de beroemdste berg van Griekenland, de Olympus. Al van veraf zagen we de beneeuwde top. We zijn er via de oostkant omheen gereden. Zo zie je aan de ene kant de zee en aan de andere kant die prachtige berg. Aan de voet van de Olympus ligt Dion. Een opgraving van een oude Griekse stad, waar o.a door Alexander de Grote geofferd is aan Zeus voordat hij aan zijn grote tocht naar Azie begon.

Dan is intussen in Griekenland het carnaval losgebarsten. We zien de parades door de straten trekken en worden in de kleine dorpjes getrakteerd op bonensoep en retsina. Dat fietst lekker!
Sander wordt krijgt nog een rode veeg op zijn voorhoofd van een loslopende fee.

Over het algemeen kamperen we op mooie plekjes langs de weg. Rond half negen beginnen we met fietsen. Onderweg drinken we koffie en doen we boodschappen. Veel chocola!!! Rond 15.oo beginnen we om ons heen te kijken voor een plekje. Olijfboomgaarden zijn zeer geschikt. Bij slecht weer zoeken we naar een meer beschutte plek. Zo sliepen we in een hooischuur en vonden we zelfs een strooien hutje (doel ervan onbekend). Uiteraard slapen we soms ook in een hotel en genieten we van de luxe van een warme douche en de riante ruimte. Het wordt hier rond 18.30 donker. Als we kamperen moeten we voor deze tijd gekookt hebben. Rond 19.00 moeten we tent echt wel in, vanwege de kou. Dan lezen we, schrijven we wat of luisteren muziek. Om 20.30 liggen we dan echt wel te slapen. Uitgeruste types dus! We beginnen uit te zien naar de lente. Hier hebben we af en toe wat bloesem in de bomen gezien, maar verder is het nog vrij kaal.

Ons volgende berichtje zal uit Turkije zijn. Tot dan!!!!
(de foto's staan hier)

Op weg

2006-02-27T10:19:00.000-08:00

We zijn nu bijna twee weken onderweg, dus hoog tijd voor een verslagje. Vanuit een regenachtig Venetie vertrokken we per boot naar Griekenland. Na 36 uur op de boot voelden we dan de eerste zonnestralen en begon onze fietstocht echt. Eigenlijk onmiddelijk begint de steile klim naar de bergen. Zwaar, maar echt prachtig. Na iedere haarspeldbocht werden we getrakteerd op een nieuw en nog mooier uitzicht. Hoe hoger we komen hoe slechter het weer. Eerst is het regen, later sneeuw. Veel dorpjes blijken slecht van een kant te bereiken vanwege hoge sneeuw. Zo wordt het voor ons onmogelijk onze uitgestippelde route te fietsen. Via een zuidelijker route komen we de bergen door. Alsnog komen we veel sneeuw tegen en zitten we 1 dag in een dorp vast omdat de weg nog niet sneeuwvrij is gemaakt.

Hoe kouder het is, hoe warmer het onthaal door de bewoners van de bergdorpjes. Iedereen is bereid te helpen en voorziet ons van eten en drinken. Ook worden we bij iemand uitgenodigt te overnachten.

Het bevalt ons erg goed onderweg te zijn. Het vrije leven en het buiten zijn is heerlijk. Nu we weer een klein stadje zijn is het zelfs weer wat wennen aan de drukte. Over een paar dagen zitten we weer in de bergen. Op weg naar de Olympus.

De eerste foto's vind je op de fotopagina!

Daar gaan we!

2006-02-14T12:48:00.000-08:00

Het is zover. De avond waar we ons een jaar lang niet van konden voorstellen dat 'ie zou aanbreken is dan toch aangebroken. Vandaag de laatste dingen ingepakt en geregeld. Veel telefoontjes, sms-jes en e-mails van vrienden en familie gekregen om ons alle goeds en toch ook sterkte te wensen. De laatste twee weken hebben we van veel mensen afscheid genomen en heeft ons extra doen beseffen wat en wie we achterlaten. Een moeilijke en tegelijk ook erg mooie tijd!

Ons laatste avondmaal (nou ja...) hebben we gegeten met ons ouders, broer en zussen. Onze fietsen ingepakt in de gang, tassen ingepakt en hopelijk alle dingen geregeld voor de mensen die thuis blijven. Klaar om te gaan...toch? We hebben het gevoel nog een maand door te kunnen gaan met voorbereiden, maar het voelt ook erg goed om morgenochtend te vertrekken. Morgen gaan we doen waar we lang over gedroomd hebben!
Ons volgende berichtje zal (eindelijk) een verslagje zijn van onze belevenissen onderweg. Tot dan!

nog 3 1/2 week

2006-01-22T05:18:00.000-08:00

Onze reis komt nu steeds dichterbij. Nog een paar dagen werken en dan zijn we een jaar vrij! De fietsen staan inmiddels in de woonkamer en Jes heeft haar fiets al in elkaar gezet. Deze stond nog steeds in de 'vliegtuigstand' na onze fietsvakantie naar Kroatie. Dit houdt in: trappers eraf, stuur langs de fiets gedraaid, zadel laag en lucht uit de banden. Nu de fietsen zo in de kamer staan wordt het nog eens duidelijk hoe snel we gaan vertrekken. We zijn er dagelijks mee bezig, maar het blijft moeilijk te bevatten dat het werkelijk gaat gebeuren. "I just can't get my head around it".

Schotland

2005-12-10T06:40:00.000-08:00

Mijn Broer Chris en ik hebben afgelopen week een vriend geholpen met zijn verhuizing van Amsterdam naar Edinburgh. Uiteraard nog een paar daagjes Scottisch Highlands aan vastgeplakt. Geweldig mooi daar! Voor wie geintereseerd is in de foto's : zie onze fotopagina

Cheers Mates!

ps :: Inmiddels hebben we een afspraak gemaakt in het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum) voor onze Rabbies prikken. Bij het AMC moet je zelf een derde persoon vinden om de kosten mee te delen, bij het LUMC worden de consulten zo ingedeeld dat je altijd het vaccin kan delen!

gezocht :: bloedbroeder

2005-11-21T08:21:00.000-08:00

Afgelopen zaterdag hebben we een aantal vaccinaties gehaald bij de reisdokter in Amsterdam. Elke donderdagavond en zaterdag houdt de Reisdokter spreekuur in het filiaal van Bever Zwerfsport in Amsterdam.

Voor onze reis zijn de volgende vaccinaties nodig ::
- DTP (Difterie | Tetanus | Poliomyelitis)
- Gele Koorts
- Hepatits A
- Hepatits B
- Rabies (Hondsdolheid)
- Malaria (al is dit geen inenting)

Nu zijn we voor alles inge-ent behalve tegen hondsdolheid. Bij de reisdokter betaal je voor deze prik 60,- Redelijk veel geld, zeker als je bedenkt dat je er drie van nodig hebt! Nu blijkt dat bij het AMC de zelfde prik 65,- kost, maar.... dat daar een mogelijkheid is om het ampul te delen. Er wordt dan niet in de spier geinjecteerd, maar tussen de huidlagen. Het is mogelijk om een ampul met maximaal drie personen te delen. Prijs pp = 25,-!

Dat scheelt aanzienlijk, dus :: wie o wie deelt een ampul met ons? mail! ons!

Verzekeringen....

2005-11-14T10:51:00.000-08:00

Sinds de laatste post is er al weer een maand verstreken. Inmiddels zijn wij de trotse eigenaars van een Katadyn waterfilter. We hebben uitgebreid gezocht op het internet en in de outdoorzaken en uiteindelijk gekozen voor de Katadyn Combi. Dit is een van de weinige filters met zowel een keramisch als een koolstof filter. Het filter is bovendien simpel in gebruik en zal geen spierpijn veroorzaken bij het pompen...

Verder hebben nog een stap genomen die onze reis min of meer definitief maakt. We hebben namelijk beide ons ontslag ingediend....no way back! Collega's reageerden van verbaasd tot zeer enthousiast. Misschien kunnen we zelfs terug komen na ons reisje... Ook hebben we inmiddels een huurder gevonden voor ons huis in Amsterdam.

Ook bijzonder interessant......de jungle van de zorgverzekeringen in 2006. Het wordt een goedkope basisverzekering met hoog eigen risico. Bovendien krijgen we volledige zorgtoeslag, we hebben immers geen inkomen...en omdat we geen gebruik maken van de Nederlandse gezondheidszorg vangen we ook onze no claim. Naast de basisverzekering dienen we ons nog wel extra te verzekeren tegen ziektekosten in het buitenland, terugvliegmogelijkheid bij ernstige ziekte en andere nare dingen. Waarschijnlijk kiezen we voor ISIS of Elvia, maar ook Delta Loyd heeft een goede optie. Zij bieden een reisverzekering aan voor 365 dagen als aanvulling op hun basisverzekering, wat iets goedkoper uitpakt. Isis en Elvia bieden (op dit moment) een volledig pakket, waar dus ook ziektekosten in Nederland ondervallen. In combinatie met de verplichte basisverzekering is dit dus dubbel.

Zijn er mensen met goede verzekering tips? Reageer!

Nog vier maanden!

2005-10-26T09:10:00.000-07:00

Over precies 4 maanden gaan wij oostwaarts! Met een fiets en een tentje naar Centraal Azie. Simpel, goedkoop en VRIJ! Op de fiets beleef je gewoon meer.

Gek eigenlijk. De plannen voor deze reis zijn nog maar 10 maanden oud. Daarvoor hadden we er nog nooit serieus over nagedacht om zo'n reis te maken. En zeker niet op de fiets! Sander had al enige ervaring. Samen met Rob naar Barcelona gefietst en van daar uit alleen door naar Marokko. Jessica haar eerste echte fietservaring was in Spanje: de dag na kerst huurden wij in Ronda een mountainbike bij Jesus Rosado, oud prof wielrenner (in 1990 152ste in de Tour). We fietsten van Ronda naar Gibraltar, ongeveer 90km. In een dag van de bergen naar de zee, op eigen kracht (en een beetje hulp van de zwaartekracht). Onderweg aten we in kleine dorpjes heerlijke tapas en genoten van de prachtige vergezichten. Eenmaal weer terug in Nederland fantaseerden we verder over het reizen per fiets. "De zijderoute per fiets, is dat niet iets?" Op internet ontdekten we een vereniging voor wereldfietsers en ook sites van mensen die eerder zulke plannen hadden en ook daadwerkelijk hebben uitgevoerd! Ons enthousiasme groeide, totdat we uiteindelijk de beslissing namen: DOEN!!

Een paar weken later kochten we onze fietsen bij de vakantiefietser in Amsterdam. Hierna volgde een tweedehands tentje. Van eerdere kampeervakanties hadden we nog genoeg spullen om echt op pad te gaan. Vele weekendjes in de Belgische Ardennen volgden. Eind augustus zijn we op de fiets vertrokken naar Kroatie. Zadar om precies te zijn, want hier trouwden op 18 september Marin&Silvia!
Een mooie route door Duitsland, de Alpen in Oostenrijk en door Italie. Dit heeft echt de doorslag gegeven. Het fietsen is fantastisch. Op eigen kracht, op een prettig tempo door het landschap gaan. De hele dag buiten zijn en 's avonds een mooi plekje zoeken voor de tent. Zo moet het zijn. Op naar China......

We beginnen onze fietstocht trouwens niet in Amsterdam. We vliegen naar Venetie en vandaar nemen een boot naar Griekenland. Dat doen we vanwege de verschilende klimaatzones. Aan het eind van de lente is de woestijn van Turkmenistan nog wel te befietsen. In augustus wordt dat net iets lastiger. Als we nu rond begin maart in Istanbul zijn zijn we net na de ergste kou in het hogere oost-Turkije. Het begint dan in Iran net aangenaam te worden en de temperatuur in Turkmenistan valt nog mee. In juli hopen we aan te komen in het veel hoger gelegen Kirgizie.
Om in maart in istanbul aan te komen is het noodzakelijk om ergens in januari vanuit Amsterdam te vertrekken. Aangezien we geen zin hebben om dagen in de regen en kou te fietsen, vliegen we naar Italie. Nu maar hopen op een vroege lente...

Dat zijn dus zo'n beetje de plannen. Na Kirgizie fietsen we door naar China. Daarna is het nog niet duidelijk; of naar Tibet, Nepal en India, of naar oost-China, Vietnam, Cambodja en Thailand. Dat gaan we onderweg wel bepalen. Voordeel van Thailand als eindbestemming is dat je vanaf Bangkok redelijk goedkoop terugvliegt. Bovendien is het misschien wel lekker om nog een paar weekjes op het strand te liggen.

We zien wel. Op dit log posten we zo af en toe een leuk reisverhaaltje en wat foto's. Zodat jullie, familie, vrienden, jaloerse (ex)collega's, af en toe een kunnen kijken waar we zijn, wat we beleven en en hoe lang het nog duurt voor dat we weer terug zijn!

cheers,
Sander & Jessica